ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ

0
(0)

Τελευταία ενημέρωση 20 Φεβρουαρίου 2022 by energinews (admin)

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας ολοκλήρωσε την περιοδεία του στο Αγρίνιο, μιλώντας στην πολιτική συγκέντρωση των Κομματικών Οργανώσεων, στο γήπεδο μπάσκετ, στην Αερογέφυρα Αγρινίου.

Νωρίτερα, επισκέφθηκε το μπλόκο Χαλικίου, όπου συνομίλησε με τους αγρότες που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις ενάντια στη ραγδαία αύξηση του κόστους της αγροτικής παραγωγής. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας εξέφρασε τη στήριξη του ΚΚΕ στον αγώνα των αγροτών, με τις μορφές πάλης που έχουν επιλέξει, γιατί τα αιτήματά τους είναι δίκαια και πρέπει να ικανοποιηθούν.

Ακολουθούν αποσπάσματα από την ομιλία του Δ. Κουτσούμπα στη συγκέντρωση:

 

Φίλες και Φίλοι

Συντρόφισσες και σύντροφοι

 

Το κάλεσμά μας είναι ένα προσκλητήριο μάχης, προκειμένου να γίνουν πιο γρήγορα και πιο αποφασιστικά βήματα στην οργάνωση, στον αγώνα, στο συντονισμό της πάλης για όλα τα καυτά κι επείγοντα προβλήματα που μας ταλαιπωρούν σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Είναι κάλεσμα για να πολλαπλασιαστούν οι εστίες της αντίστασης και για να μείνουν στα χαρτιά οι αντεργατικοί νόμοι, που ψηφίστηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα, αλλά και οι παλιότεροι νόμοι που παραμένουν σε ισχύ.

Είναι κάλεσμα για να μπει στο επίκεντρο της συζήτησης, του προβληματισμού και της διεκδίκησης, το ζήτημα των σύγχρονων κοινωνικών λαϊκών αναγκών, αλλά και των αιτιών που αυτές οι ανάγκες, όχι μόνο δεν ικανοποιούνται σήμερα, παρά τις τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν, αλλά συνεχώς υποβαθμίζονται κι υπονομεύονται.

Είναι ένα κάλεσμα για μια πλατιά συγκέντρωση δυνάμεων σε κάθε χώρο, κλάδο, περιοχή, που θα ωριμάζει σε ένα πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, που δε θα παγιδεύεται, ούτε θα αναζητά λύσεις από τα πάνω, σε παλιούς, δήθεν νέους ή αναπαλαιωμένους κυβερνητικούς σωτήρες, αλλά θα φωτίζει το κρίσιμο ζήτημα των καιρών:

Ποια είναι η πραγματική πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη σήμερα ο λαός;

Και η πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη ο λαός μας, είναι αυτή που θα γκρεμίσει το παλιό και σάπιο, για να χτίσει το νέο, με τον ίδιο κυρίαρχο να κάνει κουμάντο. Και όχι αυτή που θα εναλλάσσει διαχειριστές στην ίδια αντιλαϊκή πολυκατοικία που είναι σάπια από τα θεμέλια.

Αλήθεια, γιατί, για παράδειγμα, δύο χρόνια μετά, η πανδημία, όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε, όπως είχε προβλέψει η κυβέρνηση, με τις γελοιότητες για «το τελευταίο μίλι», που έχει μετατραπεί τελικά σε μίλια “μαραθώνιου” δρόμου, αλλά φούντωσε ακόμη περισσότερο, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο, ο Γενάρης που μας πέρασε, να είναι ο φονικότερος μήνας από την έναρξη της πανδημίας;

Τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα:

Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο, δύο χρόνια μετά και μάλιστα σε συνθήκες, όπου η επιστήμη και η ανθρωπότητα, έχουν πλέον ισχυρά όπλα στα χέρια τους;

Η επιστήμη έχει εμβόλια και φάρμακα, έχει εμπειρία, έχει συσσωρευμένη επιστημονική γνώση.

Τι είναι αυτό που μπαίνει εμπόδιο; Είναι η «ατομική ανευθυνότητα», που λέει η κυβέρνηση; Είναι οι «μεταλλάξεις»; Είναι οι «ανεμβολίαστοι»;

Αυτά υπάρχουν, δεν είναι όμως η αιτία του μεγάλου προβλήματος. Η αιτία βρίσκεται στην ίδια τη διαχείριση της πανδημίας, όπου όλα τα κράτη, όλες οι κυβερνήσεις δεν πορεύτηκαν με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες, αλλά με κριτήριο τις «προτεραιότητες της καπιταλιστικής οικονομίας, τις ανάγκες της βιομηχανίας και του τουρισμού».

Σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, καμία κυβέρνηση δεν έθιξε το άγιο δισκοπότηρο, τα κέρδη των επιχειρηματιών της υγείας.

Αυτός είναι ο λόγος που ακόμη και σήμερα, δε στηρίζεται το δημόσιο σύστημα υγείας, που στην Αιτωλοακαρνανία, σε ένα τεράστιο νομό, στον οποίο οι αποστάσεις μπορεί να είναι από μία έως και τρεις ώρες, υπάρχουν μόλις 9 Κέντρα Υγείας και 2 νοσοκομεία στο Μεσολόγγι και το Αγρίνιο. Κι αυτά, εντελώς υποστελεχωμένα σε ιατρικό, νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό, με προβλήματα υποδομής, κτηριακά, με παλιά μηχανήματα. Και απ’ ότι μαθαίνουμε, στα σχέδιά τους για το “νέο ΕΣΥ”, είναι το κλείσιμο του νοσοκομείου του Μεσολογγίου.

Γιατί, όπως λένε, δεν χρειάζονται δύο νοσοκομεία σε ένα νομό όπου η απόσταση μεταξύ τους είναι 35 χιλιόμετρα. Σα δε ντρέπονται! Αντί να στελεχώσουν τα κέντρα υγείας και τα νοσοκομεία, με γιατρούς και προσωπικό και με ό,τι άλλο χρειάζεται, αυτοί ετοιμάζονται να κλείσουν νοσοκομεία.

Το πρόβλημά τους είναι, μην τυχόν και απειληθούν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Γι αυτό δεν παίρνονται μέτρα προστασίας σε κρίσιμους χώρους διασποράς, όπως είναι τα σχολεία, οι χώροι δουλειάς και τα μέσα μεταφοράς, γιατί όλα αυτά θεωρούνται περιττό κόστος για τις κυβερνήσεις και το κράτος. Γι αυτό δεν επιτάσσεται ο ιδιωτικός τομέας της υγείας, οι ιδιωτικές κλινικές και τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα.

Δεν είναι βέβαια μόνο η πανδημία, είναι και η ακρίβεια. Αυτό το “τσουνάμι” των ανατιμήσεων στο ρεύμα, στα καύσιμα, σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης που έχει κάνει κάθε λαϊκή οικογένεια να παραμιλάει. Η ακρίβεια δεν είναι “μπόρα και περάσει”, όπως κοροϊδεύει η κυβέρνηση, αλλά κάτι που θα έχει διάρκεια. Και φυσικά, δεν  αντιμετωπίζεται με τα “ψίχουλα του μήνα” που ανακοινώνει η κυβέρνηση, κάτω από την πίεση της λαϊκής διεκδίκησης.

Είναι άλλη μια απόδειξη, πως η επιστροφή στην ανάπτυξη, στην καπιταλιστική ανάπτυξη με τους υψηλούς ρυθμούς, τις καλές επιδόσεις κι τις θετικές αξιολογήσεις των διεθνών οίκων, δεν σημαίνουν ευημερία για το λαό, αλλά μόνο ευημερία των αριθμών, των καπιταλιστικών κερδών.

Η ακρίβεια είναι γνήσιο παιδί αυτής της καπιταλιστικής ανάπτυξης κι αυτής της περιβόητης «επεκτατικής» πολιτικής που ακούγαμε χρόνια τώρα, ιδιαίτερα από τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλους. Ότι δήθεν το πρόβλημα για το λαό θα λυθεί, “αν πέσουν χρήματα στην οικονομία”!!! Ε, λοιπόν, το τελευταίο διάστημα πέσανε χρήματα στην οικονομία και θα πέσουν ακόμα περισσότερα από το περίφημο Ταμείο Ανάκαμψης.

Κι αυτό μάλιστα στην Ελλάδα δεν έγινε από μια κεντροαριστερή ή σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, αλλά από μια κυβέρνηση της ΝΔ, αποδεικνύοντας ότι οι αστικές κυβερνήσεις ανεξάρτητα πως πλασάρονται στο λαό, μπορούν πολύ εύκολα να προσαρμόζονται στις κάθε φορά ανάγκες του συστήματός τους.

Ποιό ήταν όμως τελικά το αποτέλεσμα για το λαό;

Τα χρήματα αυτά που πέσανε, κατευθύνθηκαν όλα κυρίως στις μεγάλες επιχειρήσεις. Κατευθύνθηκαν στις λεγόμενες «πράσινες επενδύσεις», κατευθύνθηκαν για να καταστραφούν και να απαξιωθούν παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, όπως για παράδειγμα οι λιγνιτικές μονάδες, κατευθύνθηκαν σε αυτό που υπερασπίζονται τόσο η ΝΔ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα, πλην του ΚΚΕ, την πολιτική της πράσινης και ψηφιακής οικονομίας, που είναι μία από τις βασικές αιτίες της ακρίβειας.

Γιατί, εξαιτίας αυτής της πολιτικής, εξαιτίας της απελευθέρωσης της ενέργειας, της απολιγνιτοποίησης, που υπηρέτησαν όλες οι κυβερνήσεις, η Ελλάδα σήμερα εξαρτάται από το εισαγόμενο και πανάκριβο φυσικό αέριο και τις ανανεώσιμες πηγές, που εκτινάσσουν την τιμή του ρεύματος.

Όμως το ζήτημα της ακρίβειας, φίλοι και σύντροφοι, φέρνει στο προσκήνιο και κάτι ακόμη. Ότι το πώς ζει ο λαός και οι εργαζόμενοι, δεν είναι τελικά κάτι μονοσήμαντο, που καθορίζεται τελικά μόνο από το ύψος του κατώτατου μισθού, από τα ποσοστά της ανεργίας, από κάποια επιδόματα πτωχοκομείου ή κάποιες μικρές μειώσεις στους φόρους, που έχουν στην προμετωπίδα τους -και όχι τυχαία- τόσο η κυβέρνηση, όσο και τα άλλα κόμματα. Οπωσδήποτε, δεν υποτιμάμε το παραμικρό που μπορεί να δώσει μια ανάσα, να προσφέρει μια ανακούφιση και γι αυτό παλεύουμε με όλους τους τρόπους και για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις και για να καταργηθούν οι αντιλαϊκοί φόροι όπως ο ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, οι φόροι στο ρεύμα και τα καύσιμα.

Όμως την ίδια στιγμή, το ΚΚΕ αναδεικνύει, όλα αυτά που οι άλλες δυνάμεις – η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ- θέλουν να κρύψουν γιατί έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Ότι οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, η εντατικοποίηση της εργασίας γενικεύονται, ο μέσος μισθός συρρικνώνεται και έχει φτάσει σήμερα περίπου στα επίπεδα του κατώτατου πριν μια δεκαετία.

Αυτή είναι η κατάσταση που βιώνει η εργατική τάξη και δω στο Αγρίνιο, σε όλη την Αιτωλοακαρνανία που δουλεύει στο κλάδο του τουρισμού – επισιτισμού, στο εμπόριο, στον κλάδο τροφίμων,  ιδιαίτερα στις ιχθυοκαλλιέργειες, αλλά και στα μεγάλα εργοτάξια των κατασκευών που έχουν ανοίξει τα τελευταία χρόνια στην περιοχή εδώ.

Για ποιους εργάτες να πρωτομιλήσουμε;

– Για αυτούς που δουλεύουν στα μεγάλα εργοτάξια κατασκευής της Ιόνιας οδού, αλλά και των μεγάλων ξενοδοχείων,  που δουλεύουν με μεροκάματα της τάξης 25 με 30 ευρώ, πολλές φορές ακόμη και 12 ώρες τη μέρα, 7 μέρες την εβδομάδα μπορεί και ανασφάλιστοι;

– Για τα νέα παιδιά στον επισιτισμό ή στο εμπόριο που δουλεύουν για 2,5 με 3 ευρώ την ώρα, ανασφάλιστοι, με σπαστά ωράρια ή όσες ώρες τους χρειάζεται ο εργοδότης;

– Ή για τους εργαζόμενους στις μεγάλες μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας,  όπου τα μέτρα ασφαλείας είναι ανύπαρκτα, αφού δεν υπάρχει ενδοεπικοινωνία, όσων δουλεύουν στη θάλασσα με όσους δουλεύουν έξω και έχουν υπάρξει και θανατηφόρα ατυχήματα;

Ιδιαίτερα οι γυναίκες στα συσκευαστήρια δουλεύουν στους -18οC, χωρίς τα απαραίτητα διαλείμματα, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τον γυναικείο οργανισμό.

Και ξέρετε και σεις, όπως κι εμείς, πως όταν μιλάμε για τις μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας, μιλάμε για εταιρείες με μεγάλη κερδοφορία.  Σκεφτείτε λοιπόν ότι όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι, όπως και οι βιοπαλαιστές αγρότες και επαγγελματίες, βρίσκονται αντιμέτωποι και με την ιδιωτικοποίηση κοινωνικών υπηρεσιών, βλέπουν πολλές από τις ανάγκες τους να υπονομεύονται, να υποβαθμίζονται, να θυσιάζονται στο βωμό αυτού του αντιλαϊκού δρόμου ανάπτυξης.

 

*****

Το σύνθημα “μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό” στοχεύει τελικά στην καρδιά του προβλήματος, καλεί το λαό να μην έχει καμία εμπιστοσύνη στο σημερινό κράτος και τις κυβερνήσεις του. Να μην προσδοκά λύσεις από τις εκάστοτε κυβερνητικές πολιτικές ή από τις εκάστοτε κυβερνητικές εναλλαγές. Να γυρίσει την πλάτη σε  εργολάβους λύσεων που υπόσχονται εύκολες και ανώδυνες λύσεις, μέσα από την ανακύκλωση του ίδιου πολιτικού προσωπικού.

Και η περίοδος που πέρασε, μέσα μάλιστα σε αυτό το ασφυκτικό δίχρονο της πανδημίας, παρά τα προβλήματα, παρά την αγωνία, παρά τη δικαιολογημένη ανασφάλεια, σημαδεύτηκε από πολύ σημαντικούς, ελπιδοφόρους, αλλά και διδακτικούς αγώνες.

Ήταν οι αγώνες των υγειονομικών και όλου του λαού για μέτρα προστασίας. Ήταν η οργανωμένη απειθαρχία του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ κι άλλων αγωνιστικών φορέων στο σιωπητήριο που προσπάθησε να επιβάλλει η κυβέρνηση με τις πλάτες φυσικά του ΣΥΡΙΖΑ, με πρόσχημα την πανδημία.

Ήταν η εμβληματική επταήμερη απεργία στην COSCO, ο αγώνας των διανομέων της efood. Είναι αυτές τις μέρες ο ηρωικός αγώνας των εργατών στη ΛΑΡΚΟ, των εργατών στα Πετρέλαια Καβάλας, στην επιχείρηση “Βαρβαρέσος”, είναι οι μάχες σε άλλους χώρους δουλειάς.

Είναι ο αγώνας των  αυτοαπασχολουμένων μικροεπαγγελματιών με επίκεντρο τα χρέη στις τράπεζες, στη ΔΕΗ, στα ασφαλιστικά ταμεία και την εφορία, που γιγαντώθηκαν στις συνθήκες της πανδημίας και δω στην Αιτωλοακαρνανία. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις και τους χαμηλούς τζίρους, λόγω των χαμηλών μισθών και της ακρίβειας, τότε εξηγείται γιατί κλείνουν μαγαζιά ακόμα και στους πιο κεντρικούς δρόμους του Αγρινίου.

Είναι σήμερα ο αγώνας των βιοπαλαιστών αγροτών που βρίσκονται στα μπλόκα του αγώνα, όπως και δω στο μπλόκο του Χαλικίου, που επισκεφτήκαμε πριν λίγο.

Ο αγώνας τους είναι δίκαιος και είμαστε στο πλευρό τους! Είναι δίκαιο να ζητάνε μείωση του κόστους παραγωγής, επιδότηση και κατάργηση της ρήτρας αναπροσαρμογής στο αγροτικό ρεύμα, επιστροφή του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο αγροτικό πετρέλαιο, μηδενικό ΦΠΑ στα αγροτικά εφόδια, εργαλεία και μηχανήματα.

Είναι δίκαιο να αποζημιώνονται από τον ΕΛΓΑ στο 100% για τις καταστροφές στην παραγωγή, αλλά και για την ακαρπία όπως συνέβη φέτος με τους ελαιοπαραγωγούς στο νομό σας.

Είναι δίκαιο επίσης, σε μια περιοχή σαν τη δική σας, η οποία ενώ διαθέτει τεράστιο υδάτινο όγκο με 5 λίμνες και 2 ποτάμια να γίνουν τα απαραίτητα έργα και οι υποδομές, για να μην είναι κατά 60% ξερικός, για να μπορούν να παράγονται ποιοτικά και σε μεγάλη ποσότητα προϊόντα.

Δίκαιος είναι και ο αγώνας των κατοίκων για την άμεση ακύρωση της σχεδιαζόμενης “Περιοχής Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών” στις Εχινάδες Νήσους και τον νομό σας, που θα οδηγήσει σε επέκταση των υφιστάμενων και τη δημιουργία νέων μονάδων υδατοκαλλιέργειας, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το θαλάσσιο οικοσύστημα των ιχθυοαποθεμάτων των παράκτιων περιοχών. Πρόκειται για πραγματικό έγκλημα σε βάρος του λαού της περιοχής.

 

Φίλες και Φίλοι

Συντρόφισσες και σύντροφοι

 

Έχει συγκεντρωθεί μια πολύ πλούσια πείρα από την εναλλαγή την τελευταία δεκαετία, στη χώρα μας και διεθνώς, κυβερνητικών σχημάτων κάθε είδους:            Κυβερνήσεις μονοκομματικές και συνεργασίας, κεντροδεξιές και κεντροαριστερές, ονομαζόμενες «δεξιές» και ονομαζόμενες «αριστερές», με πρωθυπουργούς κι υπουργούς τεχνοκράτες, κάθε καρυδιάς καρύδι έχει παρελάσει από την αστική καρέκλα της εξουσίας. Ακόμα και κυβερνήσεις ανάμεσα σε πολιτικά κόμματα που ήταν ακόμα και ορκισμένοι εχθροί μεταξύ τους μέχρι τότε.

Και το συμπέρασμα ποιο ήταν από όλο αυτό το αλισβερίσι;

Ότι κάθε νέα κυβέρνηση, έπαιρνε τη σκυτάλη και συνέχιζε από εκεί που σταματούσαν οι προηγούμενες, με τη λαϊκή πλειοψηφία να βγαίνει με λιγότερα δικαιώματα και με περισσότερα οικονομικά βάρη στις πλάτες της.

Σήμερα μάλιστα ανακατεύεται πάλι η σούπα του αστικού πολιτικού συστήματος. Αφού είναι δεδομένο ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια φουντώνει, το επόμενο διάστημα θα γίνουν πιο ορατές οι συνέπειες των αντιλαϊκών νόμων κι επιλογών της ΝΔ που έρχονται να προστεθούν σε όλους τους προηγούμενους. Και αυτή η δυσαρέσκεια, κάνουν ότι μπορούν για να εκτονωθεί, να εγκλωβιστεί και προπαντός να μείνει μακριά από την ταξική πάλη.

Άρχισαν να ρίχνουν στο τραπέζι διάφορα σενάρια. Μιλούν και γράφουν για κυβέρνηση τεχνοκρατών, για κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», ή για διάφορα κυβερνητικά σχήματα μετά τις εκλογές.

Βλέπουμε επίσης, κέντρα του κατεστημένου να δουλεύουν για την “αναπαλαίωση” δοκιμασμένων πυλώνων του συστήματος, όπως είναι το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, που μπορεί να αποτελέσει έναν πιθανό “μπαλαντέρ” σε κυβερνήσεις συνεργασίας τόσο με το ΣΥΡΙΖΑ όσο και με τη ΝΔ.

Ακούσαμε και τον κ. Τσίπρα σε πρόσφατη συνέντευξή του να λέει ότι το πρόβλημα της σημερινής αντιλαϊκής πολιτικής δεν είναι όλη η ΝΔ, αλλά μόνο ο Μητσοτάκης. Άρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι μια ΝΔ π.χ. χωρίς τον Μητσοτάκη, θα μπορούσε να είναι κυβερνητικός συνεταίρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Βέβαια όλα αυτά τα σενάρια, δεν είναι και τόσο άσχετα με τους ανταγωνισμούς ελληνικών, ευρωπαϊκών και υπερατλαντικών ομίλων, ενόψει του ξεκοκαλίσματος που προμηνύεται γύρω από τα δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης.

Και ανεξάρτητα από το ποιο από αυτά τα σενάρια τελικά επικρατήσει, ένα είναι σίγουρο ότι το κυβερνητικό πρόγραμμα της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και όσων ράβουν κουστουμάκι να καθίσουν στη θέση της κάποια στιγμή στο μέλλον, είναι ήδη γραμμένο και προαποφασισμένο.

Είναι αυτό που θα στηρίζεται και θα υλοποιεί τις Συμβάσεις του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ, αυτής της νέας Ιερής Αγελάδας για όλα τα άλλα κόμματα, που την ψηφίσανε μάλιστα από κοινού, στα μουλωχτά, μέσα στο κατακαλόκαιρο.

Και που δεν είναι τίποτα άλλο απ’ το νέο υπερμνημόνιο για τον ελληνικό λαό. Είναι αυτό που θα υπηρετεί τις στρατηγικές απαιτήσεις του κεφαλαίου συνολικά. Και το λέμε αυτό, γιατί τώρα τελευταία, πολλοί είναι εκείνοι που μιλούν δήθεν εναντίον της ολιγαρχίας και των ολιγαρχών, από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΜΕΡΑ25 μέχρι την «Ελληνική Λύση».

Και μάλιστα χρησιμοποιούν και διάφορους χαρακτηρισμούς: “κρατικοδίαιτοι”, “παρασιτικοί”, “ημέτεροι” κλπ, λες και υπάρχουν και καπιταλιστές άσπιλοι, αμόλυντοι και πραγματικοί φίλοι των εργατών. Επίσης – και πάνω από όλα – το κυβερνητικό πρόγραμμα θα είναι αυτό που θα υλοποιεί τις επαίσχυντες συμφωνίες εμπλοκής της Ελλάδας στα επικίνδυνα αμερικανοΝΑΤΟϊκά σχέδια, είτε αυτό αφορά εξοπλισμούς, που τους ακριβοπληρώνει ο ελληνικός λαός για να θησαυρίζουν τα μονοπώλια των στρατιωτικών όπλων, είτε αυτό αφορά τις συμφωνίες με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία κι άλλους επικίνδυνους παίκτες που εμπλέκουν ακόμη περισσότερο τη χώρα και το λαό στις επικίνδυνες γεωπολιτικές εξελίξεις, όπως αυτές που συμβαίνουν στην Ουκρανία ή αλλού, που μπορεί από στιγμή σε στιγμή να οδηγήσουν σε μια πολεμική σύγκρουση απρόβλεπτων διαστάσεων.

Και θυμίζουμε το εξής: Όταν δρομολογήθηκε η συμφωνία με τις ΗΠΑ, για τις νέες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη χώρα μας, απ’ την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ τότε, την οποία σήμερα επεκτείνει και μονιμοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ, το ΚΚΕ τους είχε προειδοποιήσει. Είχε προειδοποιήσει ότι σε μια πορεία κλιμάκωσης του ανταγωνισμού ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Ρωσία, Κίνα, αυτές οι βάσεις, που είναι κέντρα προώθησης στρατιωτικών δυνάμεων στην Ανατολική Ευρώπη για την περικύκλωση της Ρωσίας, όπως είδαμε να συμβαίνει στην Αλεξανδρούπολη θα γίνουν στόχος πιθανών αντιποίνων και μαγνήτης κινδύνων για τον ελληνικό λαό.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι προφανές ότι το ΚΚΕ, η δράση του, η εναλλακτική του πρόταση, τους χαλάει αυτή τη σούπα. Γιατί είναι μια στάση που φωτίζει την πραγματική και μοναδική διέξοδο για το λαό.

Είναι μια στάση που δεν μπορεί να αξιοποιηθεί στα διάφορα μαγειρέματα που επεξεργάζονται τα αστικά επιτελεία, έτσι ώστε η λαϊκή δυσαρέσκεια να παραμείνει εγκλωβισμένη στις διάφορες “μεταμορφώσεις” του αστικού πολιτικού συστήματος που έχουμε δοκιμάσει μέχρι σήμερα.

Είναι μια στάση που αχρηστεύσει τις παγίδες που θέλουν να βάλουν στο λαό και στο κίνημα του.

Η νέα παγίδα περί “προοδευτικής διακυβέρνησης” είναι παλιά και σκουριασμένη. Αλήθεια, ποιο θα είναι το πρόταγμα αυτής της δήθεν “προοδευτικής διακυβέρνησης”;

Προσέξετε τι λένε τα φυντάνια τους:

«Να διαχειριστεί πιο δίκαια τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης». Λες και δεν υπάρχουν προκαθορισμένοι στόχοι και προαπαιτούμενα για το Ταμείο Ανάκαμψης! Σιγά μην τα δώσει για τους εργαζόμενους και τους αγρότες, για τους μικροεπιχειρηματίες. Τα τρώνε όλα οι μεγάλοι.

«Να επαναφέρει τον κρατικό έλεγχο της ΔΕΗ»., Λες και δεν ήταν η ΔΕΗ που υπό κρατικό έλεγχο πρωτοστατούσε στην απελευθέρωση της ενέργειας, στη γιγάντωση των ιδιωτών παρόχων και στο τσεκούρωμα των λαϊκών νοικοκυριών. Λες και δεν είναι αυτό το κρατικό μονοπώλιο που ζητά από την απαξιωμένη από το ίδιο, ΛΑΡΚΟ να κλείσει γιατί της χρωστά ενώ είναι μέτοχος.

Λένε ακόμα τα φυντάνια του ΣΥΡΙΖΑ:

«Να μειώσει τον Ενιαίο Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα στα όρια που επιτρέπει η ΕΕ». Εδώ μόνο γελάνε για να μην κλάψει κάποιος με την κατάντια τους!!!

«Να αυξήσει τον κατώτατο μισθό στα 800 ευρώ». Χωρίς όμως καν να δεσμεύονται ότι θα καταργήσουν αυτόν τον άθλιο νόμο Βρούτση – Αχτσιόγλου με βάση τον οποίο ο κατώτατος μισθός καθορίζεται με υπουργική απόφαση.

Ή μήπως πρόταγμα αυτής της προοδευτικής διακυβέρνησης είναι αυτό που είπε ο Τσίπρας στη Βουλή, στη συζήτηση για τα rafalle: «Η γεωγραφία και η Ιστορία μας επιβάλλουν οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις να ενεργοποιούνται εκτός Ελλάδας αποκλειστικά και μόνο στο πλαίσιο διεθνών οργανισμών στους οποίους ανήκουμε»;

Δηλαδή, τι μας είπε αυτό το μεγάλο φυντάνι;

Να πάνε Έλληνες στρατιώτες στο Σαχέλ, αν έχουν τη βούλα του Ευρωστρατού για παράδειγμα. Να πάνε Έλληνες στρατιώτες στην Ουκρανία, αν έχουν τη βούλα του ΝΑΤΟ. Τέτοια κατάντια!

 

Φίλες και Φίλοι

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Πρόοδος δεν είναι ο λαός να ζει με ψίχουλα για να κερδίζει μια χούφτα παράσιτα, πρόοδος είναι να προχωρά μπροστά, να βελτιώνει τη ζωή του.

Πρόοδος είναι οι νέες γενιές να ζουν καλύτερα από τις προηγούμενες γενιές.

Ποια πολιτική μπορεί να το εξασφαλίσει αυτό;

Μόνο μια κυβέρνηση που θα είναι εκτελεστικό όργανο της εργατικής – λαϊκής πλειοψηφίας και εξουσίας μπορεί πραγματικά να τα κάνει αυτά.

Για αυτή την διακυβέρνηση μιλάει μόνο το ΚΚΕ. Παλεύει μόνο το ΚΚΕ. Και είναι αποφασισμένο αυτόν τον αγώνα να τον πάει μέχρι τέλους. Αυτή η εργατική – λαϊκή πλειοψηφία είναι που θα μπει μπροστά και θα οικοδομήσει τη νέα κοινωνία, τον σοσιαλισμό!

Ο σοσιαλισμός είναι σήμερα η πραγματική πρόοδος! Είναι η κοινωνία στην οποία οι εργαζόμενοι βγαίνουν απ’ το περιθώριο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής και συμμετέχουν, ισότιμα άνδρες και γυναίκες, ενεργά στη λήψη, στην εφαρμογή και στον έλεγχο των αποφάσεων, γιατί έχουν πλέον την εξουσία στα δικά τους χέρια.

Βουλευτές εκλεγμένοι από τους χώρους εργασίας και εκπαίδευσης, Βουλή από σώμα εργαζομένων, αιρετοί και άμεσα ανακλητοί από τις γενικές τους συνελεύσεις δηλαδή από τη βάση των ψηφοφόρων τους και όχι άρχοντας για κάθε τέσσερα χρόνια με προνόμια και καμία λογοδοσία στο λαό παρά μόνο στα αφεντικά που τους πληρώνουν τις πανάκριβες προεκλογικές τους καμπάνιες.

Και επειδή αυτή είναι η αντίληψή μας για την κοινωνική οργάνωση, έτσι είναι οργανωμένο και το Κόμμα, έτσι κάνει τα συνέδρια του με τη συμμετοχή και τη συζήτηση όλων των μελών του. Αυτό καμία σχέση δεν έχει με αυτή τη δήθεν δημοκρατία των εκλογών από τα μέλη και τους φίλους, των μελών – ακολούθων του διαδικτύου και των αρχηγικών κομμάτων, που δε δίνουν λόγο σε κανένα.

Γνωστές διαδικασίες ενός “σταρ σύστεμ”, τις οποίες ξεκίνησαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και τις αντιγράφει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, για να μην μείνει πίσω.

Όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική δημοκρατία και συμμετοχή. Είναι δημοκρατία μαϊμού. Αμερικανιά!

Αλλά είπαμε. “Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.”

Το πραγματικά νέο, επίσης, είναι η κοινωνική – συλλογική ιδιοκτησία όλου του πλούτου που υπάρχει. Ώστε να πάψει να λειτουργεί η οικονομία με κριτήριο το ατομικό καπιταλιστικό κέρδος.

Δηλαδή τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τα τρένα, τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας, τροφίμων, εργαλείων, ένδυσης, υλικών για την προκοπή του λαού μας, η συγκεντρωμένη γη και οι βασικές υποδομές για το νερό, την άμυνα της χώρας, την υγεία, την παιδεία στα χέρια του κράτους που θα διοικείται από την εργατική λαϊκή διακυβέρνηση και όχι από τους ολιγάρχες του πλούτου όπως σήμερα.

Πάνω σ’ αυτό το γόνιμο έδαφος, ο κεντρικός σχεδιασμός της παραγωγής μπορεί να θέσει και να πετύχει επιστημονικά καθορισμένους κοινωνικούς στόχους στην αγροτική και βιομηχανική παραγωγή, στις κοινωνικές υπηρεσίες.

Αυτό τον δρόμο φιλοδοξούμε να ανοίξουμε με την αγωνιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ, με την ενεργητική συμβολή και συμμετοχή στους καθημερινούς αγώνες.

Με μια κοινωνική συμμαχία που δε θα κάνει απλά έναν αγώνα οπισθοφυλακής, έναν αγώνα αμυντικό απέναντι στη σημερινή επίθεση, όσο κι αν αυτή σήμερα είναι σημαντική, αλλά θα περνάει στην αντεπίθεση, θα αλλάζει συσχετισμούς παντού, θα συγκεντρώνει δυνάμεις ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο.

Θα αξιοποιεί κάθε δυσκολία, «ρωγμή» κι αστάθεια στο αστικό πολιτικό σύστημα, με σκοπό να περνάει ο λαός και το κίνημα του σε καλύτερες θέσεις μέχρι τη ριζική ανατροπή για την εξουσία.

Σε αυτό το δρόμο σας προσκαλούμε να περπατήσουμε μαζί, γιατί υπάρχει ελπίδα λαϊκής ευημερίας.

 

ΑΘΗΝΑ 19/2/2022                                        ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Διακήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ)

«Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα / το δίκιο και τη λευτεριά»

Στις 16 Φλεβάρη 1942 και ενώ στα βουνά της Ρούμελης και της Μακεδονίας αντηχούσαν ήδη τα όπλα των πρώτων κομμουνιστών ανταρτών, η εφημερίδα «Ελεύθερη Ελλάδα» ανακοίνωσε την ίδρυση του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ). Η συγκρότηση του ΕΛΑΣ αποτέλεσε το επιστέγασμα της τιτάνιας προσπάθειας των κομμουνιστών να ανασυγκροτήσουν το ΚΚΕ και να οργανώσουν μαζική εργατική – λαϊκή απελευθερωτική πάλη.

Μετά την επιβολή της Τριπλής Φασιστικής Κατοχής (Γερμανία, Ιταλία, Βουλγαρία), η κυρίαρχη μερίδα της καπιταλιστικής τάξης, οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι και ο ενταγμένος στο αστικό πολιτικό σύστημα βασιλιάς εγκατέλειψαν τη χώρα, ακολουθώντας τα βρετανικά στρατεύματα στο Κάιρο και στο Λονδίνο. Μια άλλη μερίδα των καπιταλιστών παρέμεινε στη χώρα και συνεργάστηκε ανοιχτά, οικονομικά και πολιτικά, με τις δυνάμεις Κατοχής, πρωτοστατώντας στη συγκρότηση των δοσιλογικών κυβερνήσεων. Λιγότεροι παρέμειναν στη χώρα, συνεχίζοντας επίσης τις επικερδείς οικονομικές τους δοσοληψίες με τις Αρχές Κατοχής. Ορισμένοι από τους τελευταίους, σε μια πορεία χρόνου και κάτω από την πίεση και της δράσης του ΕΛΑΣ, οργάνωσαν ολιγομελείς αντιστασιακές ομάδες, έχοντας πάντα τα μάτια τους στραμμένα στην «επόμενη μέρα» του πολέμου, στο πώς θα διατηρούσαν την εξουσία τους.

            Σύσσωμη η ελληνική αστική τάξη άφησε στην καλύτερη περίπτωση τον λαό έρμαιο στις επιδιώξεις των Αρχών Κατοχής και στη χειρότερη συνεργάστηκε μαζί τους, σε συνθήκες μαζικών συλλήψεων, εκτελέσεων και εκτεταμένου λιμού. Το σύνολο της αστικής τάξης απέδειξε ότι οι διακηρύξεις της περί «εθνικής ενότητας» αποτελούν μόνο προπαγάνδα που αξιοποιείται όταν και όσο είναι συμβατή με τα δικά της συμφέροντα.

Η Κατοχή βρήκε το ΚΚΕ βαριά χτυπημένο από το καπιταλιστικό κράτος. Η πλειοψηφία των κομμουνιστών, που ήταν έγκλειστοι σε φυλακές και εξορίες, παραδόθηκαν από το αστικό δικτατορικό καθεστώς στις Αρχές Κατοχής. Οι ελάχιστοι ελεύθεροι κομμουνιστές είχαν να αντιμετωπίσουν εκτός από την τρομοκρατία των κατοχικών δυνάμεων και τη διαβρωτική δράση του καπιταλιστικού κράτους στις γραμμές του κινήματος (το δικτατορικό καθεστώς είχε συγκροτήσει ακόμα και ψεύτικη Κεντρική Επιτροπή και εξέδιδε πλαστό «Ριζοσπάστη», επιδιώκοντας να τους διασπάσει και να τους αποπροσανατολίσει).

 

«Στ’ άρματα, στ’ άρματα/ εμπρός στον αγώνα»

 

Σε αυτές τις συνθήκες, αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά η αξία της οργανωμένης ιδεολογικής – πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, του Κομμουνιστικού Κόμματος. Επειτα από αποδράσεις στελεχών του και από το ξεκαθάρισμα των Κομματικών του Οργανώσεων, το ΚΚΕ κατόρθωσε πολύ γρήγορα να ξεκινήσει την ανασυγκρότησή του, τον Ιούλη του 1941, ιδρύοντας νέες Κομματικές Οργανώσεις στην εργατική τάξη, στη φτωχή αγροτιά, στα λαϊκά στρώματα των αυτοαπασχολούμενων και στη σπουδάζουσα νεολαία. Λίγο αργότερα θα ακολουθούσε η ίδρυση του Εργατικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και τον Σεπτέμβρη του 1941 η ίδρυση του ΕΑΜ. Είχε προηγηθεί η ίδρυση της Εθνικής Αλληλεγγύης και ακολούθησε η ίδρυση του ΕΛΑΝ, της ΕΠΟΝ, της ΟΠΛΑ και των άλλων ΕΑΜικών Οργανώσεων.

Ταυτόχρονα εντείνονταν οι προετοιμασίες για την οργάνωση της ένοπλης πάλης ενάντια στους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, με τους απεσταλμένους του Κόμματος να διερευνούν τις προοπτικές ανάπτυξης στρατιωτικής δράσης σε διάφορες περιοχές. Τον Γενάρη του 1942, η 8η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ έθεσε ως βασικό καθήκον την «οργάνωση ειδικών μαχητικών τμημάτων σε όλα τα βασικά κέντρα της χώρας, ικανών ν’ αντιμετωπίσουν την ένοπλη βία του κατακτητή», ανοίγοντας τον δρόμο για την ίδρυση του ΕΛΑΣ.

            Η δημιουργία του ΕΛΑΣ ήταν η πιο σημαντική κατάκτηση του εργατικού – λαϊκού κινήματος στα χρόνια της Κατοχής. Σήμαινε ότι διαμορφώθηκε στρατιωτικό κέντρο με δική του διάρθρωση, λειτουργία και πειθαρχία, η οποία υπερέβαινε το αστικό πλαίσιο των καταπιεστικών στρατιωτικών κανονισμών και κατά προέκταση της αντιλαϊκής – αντικομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης του αστικού στρατού. Ο ΕΛΑΣ υπήρξε στρατός στην υπηρεσία ενός κινήματος που η καθοδηγητική του δύναμη ήταν το ΚΚΕ. Συγκέντρωνε τις βασικές προϋποθέσεις για να εξελιχτεί σε μοχλό ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας και σε όργανο της εργατικής εξουσίας.

 

«Να η ώρα μας ήρθε/ και σαν θύελλα ξεσπάει/ στον αγώνα η παγκόσμια εργατιά»

 

            Η πρώτη μαγιά του ΕΛΑΣ συγκροτήθηκε από κομμουνιστές ατσαλωμένους στις σκληρές ταξικές αναμετρήσεις του Μεσοπολέμου, στις οποίες είχαν κατακτήσει την αναγνώριση και την αποδοχή των εργατικών – λαϊκών μαζών.

Ο εργαζόμενος λαός ήταν αυτός που στήριξε τον ΕΛΑΣ με όλα τα μέσα, προσφέροντάς του οπλισμό και τροφή, πληροφορίες και κρυψώνες. Ηταν αυτός που στελέχωσε τις στρατιωτικές μονάδες και του επέτρεψε όχι μόνο να αναπληρώνει τις απώλειές του στο πεδίο της μάχης, αλλά και να μαζικοποιείται με γοργούς ρυθμούς, φτάνοντας στις παραμονές της απελευθέρωσης να αριθμεί 77.000 τακτικούς και 50.000 εφέδρους μαχητές. Βασική πηγή στρατολόγησης του ΕΛΑΣ αποτέλεσαν κυρίως οι φτωχές αγροτικές μάζες της υπαίθρου, αλλά και εργατικές – λαϊκές μάζες των πόλεων, με πρωτοστάτες τους νέους.

 

«Δίχως τανκς και αεροπλάνα/ μόνο μ’ όλμους πολυβόλα/ και ψυχή σαν του λαϊκού στρατού»

 

Τον ΕΛΑΣ στελέχωσαν από την πρώτη στιγμή μέλη και οπαδοί του ΚΚΕ που ήταν αξιωματικοί του αστικού στρατού, όπως οι Θεόδωρος Μακρίδης, Γιάννης Παλάσκας, Στέφανος Παπαγιάννης, Βασίλης Βενετσανόπουλος, Γιώργος Σαμαρίδης, Αλέκος Παπαϊωάννου, Θάνος Καρλός, Θάνος Αθηνέλης, Γιώργος Καλιαννέσης, Παναγιώτης Τούντας, Τάσος Αναστασόπουλος, Φαίδων Κουρκουβέλης, Γιάννης Πραγκάστης κ.ά. Στο πλευρό τους έδρασαν και νέοι αξιωματικοί, προερχόμενοι από τις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις, που ανέδειξαν τις αρετές τους στο πεδίο της μάχης.

Σε μια πορεία χρόνου, οι συνθήκες της Τριπλής Φασιστικής Κατοχής και η εντεινόμενη δράση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ οδήγησαν και άλλους 700 περίπου αξιωματικούς του αστικού στρατού να συνταχθούν με την πλευρά του εργατικού – λαϊκού κινήματος και να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ. Ανάμεσα σε άλλους ήταν και οι Γεράσιμος Αυγερόπουλος, Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, Μανώλης Μάντακας, Δημήτρης Μίχος, Γιάννης Μουστεράκης, Νίκος Παπασταματιάδης, Χρήστος Προυκάκης, Γιώργος Ρήγος, Στέφανος Σαράφης, Βασίλης Τζότζιος, Ιερώνυμος Τρωιανός, Κώστας Τσαμάκος, Βασίλης Φλούλης, Μιχάλης Χατζημιχάλης.

            Ο οπλισμός του ΕΛΑΣ βασίστηκε στη δωρεά των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων, στην οικονομική τους ενίσχυση, στα όπλα που έκρυψαν οι στρατιώτες του ελληνοαλβανικού μετώπου μετά την υπογραφή της συνθηκολόγησης, στις σκληρές του αναμετρήσεις με τις δυνάμεις των κατοχικών στρατευμάτων και τους ντόπιους συνεργάτες του.

 

«Συ που κρατάς στα χέρια σου του ΕΛΑΣ τ’ αστροπελέκι/ κι όλο το φως του σύμπαντος φρουρός σου παραστέκει»

 

Στον ΕΛΑΣ κατατάχτηκαν και πολλοί άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. Οι Γιώργος Κοτζιούλας, Βασίλης Ρώτας, Δημήτρης Χατζής, Γεράσιμος Σταύρου βρέθηκαν ένοπλοι στο βουνό. Τις μέρες του Δεκέμβρη του 1944, με τον ΕΛΑΣ πολέμησαν ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Κοσμάς Πολίτης και ο μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης. Ακόμα περισσότεροι ήταν όσοι ύμνησαν μέσα από το έργο τους τη δράση του ΕΛΑΣ, που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στην εργατική – λαϊκή συνείδηση. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν και οι Τάκης Αδάμος, Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, Τεύκρος Ανθίας, Μάρκος Αυγέρης, Γιώργος Βαλέτας, Κώστας Βάρναλης, Δημοσθένης Βουτυράς, Αλκη Ζέη, Νίκος Καββαδίας, Γαλάτεια Καζαντζάκη, Κώστας Καλαντζής, Νίκος Καρούζος, Θράσος Καστανάκης, Νίκος Κατηφόρης, Μιχάλης Κατσαρός, Ανδρέας Κέδρος, Κώστας Κοτζιάς, Τάσος Λειβαδίτης, Μενέλαος Λουντέμης, Κατίνα Παπά, Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής, Γιάννης Ρίτσος, Γιώργης Σεβαστίκογλου, Κώστας Σούκας, Γιάννης Σφακιανάκης, Διδώ Σωτηρίου, Ανδρέας Φραγκιάς και πολλοί άλλοι.

            Ξεχωριστή συνδρομή των λογοτεχνών και των συνθετών της περιόδου αποτέλεσαν και τα αντάρτικα τραγούδια. Το «Βροντάει ο Ολυμπος» σε στίχους Νίκου Καρβούνη και μουσική του Αστραπόγιαννου, ο «Υμνος τους ΕΛΑΣ», που έγραψε η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη και μελοποίησε ο Νίκος Τσάκωνας και πολλά άλλα τραγούδια συνόδευσαν το εργατικό – λαϊκό κίνημα στις μεγάλες ταξικές αναμετρήσεις της δεκαετίας του 1940 και των επόμενων δεκαετιών.

 

«Και ο αέρας που μουγκρίζει/ τη σημαία κυματίζει/ τη βαμμένη μες στο αίμα του λαού»

 

Η μαζικοποίηση του ΕΛΑΣ στηρίχτηκε στην αλλαγή του πολιτικού και κοινωνικού – ταξικού συσχετισμού δυνάμεων στα χρόνια της Τριπλής Φασιστικής Κατοχής, όταν η πλειοψηφία της εργατικής τάξης, της φτωχής αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων της πόλης, των πρωτοπόρων των γραμμάτων και των τεχνών, των γυναικών και της νεολαίας των εργατικών – λαϊκών οικογενειών στήριξε το ΚΚΕ και το ΕΑΜ.

            Στην ανάδειξη του ΚΚΕ σε Κόμμα με την ισχυρότερη επιρροή στις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις συντέλεσαν: Οι συνθήκες πρωτοφανούς ταξικής εκμετάλλευσης (σε λίγες χώρες στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου παρατηρήθηκαν σε τέτοιο μεγάλο βαθμό μαζικοί θάνατοι από πείνα, ταχεία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των εργατικών – λαϊκών μαζών και προλεταριοποίηση των μεσαίων στρωμάτων). Η βαθιά πολιτική κρίση και διάσπαση των αστικών πολιτικών δυνάμεων, μια μερίδα των οποίων άφησε τον λαό έρμαιο στις επιδιώξεις των δυνάμεων Κατοχής και μια άλλη συνεργάστηκε μαζί τους. Η διάλυση του αστικού στρατού μέσα στη χώρα και στην πορεία οι ήττες των κατοχικών στρατευμάτων.

            Στην εργατική – λαϊκή συνείδηση επέδρασαν ο πρωτοπόρος ρόλος και οι θυσίες των κομμουνιστών, ενώ από ένα σημείο και έπειτα σημαντική ήταν και η συμβολή των θυσιών του σοβιετικού λαού και των επιτυχιών του Κόκκινου Στρατού, που ανέβασαν το κύρος και την επιρροή του ΚΚΕ.

 

«Ελα και πάρτη μόνος σου τη λευτεριά/ με τραγούδια, όπλα και σπαθιά»

 

Από το φθινόπωρο του 1942, ο ΕΛΑΣ έδωσε τις πρώτες μάχες με τις δυνάμεις Κατοχής. Το 1943 σημαδεύτηκε από τη μαζικοποίηση των γραμμών του. Στις 2 Μάη 1943, με κοινή απόφαση της ΚΕ του ΕΑΜ και της ΚΕ του ΕΛΑΣ ιδρύθηκε το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ με στρατιωτικό διοικητή τον Στέφανο Σαράφη, πρωτοκαπετάνιο τον Αρη Βελουχιώτη και πολιτικό αντιπρόσωπο της ΚΕ του ΕΑΜ τον Ανδρέα Τζήμα (Σαμαρινιώτη). Στις 16 Ιούνη 1943, ο ΕΛΑΣ διαρθρώθηκε σε τακτικό στρατό.

Στη διάρκεια του 1943, ο ΕΛΑΣ άρχισε να παγιώνει τη στρατιωτική του κυριαρχία σε μεγάλο μέρος των εδαφών της χώρας, όπου υπό την προστασία του συγκροτήθηκαν λαογέννητοι θεσμοί τοπικής διοίκησης, εκπαίδευσης και δικαιοσύνης και οργανώθηκαν υγειονομικές υπηρεσίες. Στις ελεύθερες περιοχές, για πρώτη φόρα οι γυναίκες συμμετείχαν ενεργά σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής – πολιτικής ζωής. Παράλληλα, ο ΕΛΑΣ έδωσε τη μάχη της σοδειάς και διέσωσε την αγροτική παραγωγή από τις κατοχικές δυνάμεις.

Η συνθηκολόγηση της φασιστικής Ιταλίας τον ενίσχυσε σε βαρύ οπλισμό, επιτρέποντάς του να αντιμετωπίσει με καλύτερους όρους τα υπόλοιπα στρατεύματα Κατοχής. Ταυτόχρονα, αυξανόταν η δράση του ΕΛΑΣ στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, που συνέχιζαν να βρίσκονται κάτω από την μπότα των κατοχικών δυνάμεων και των συνεργατών τους, αλλά και όπου ιδιαίτερα δρούσαν μαζικές ΕΑΜικές Οργανώσεις. Προάστια της Αθήνας όπως η Καισαριανή, ο Βύρωνας, ο Ταύρος, η Τούμπα στη Θεσσαλονίκη, η Νέα Ιωνία στον Βόλο και άλλα μετατράπηκαν σε φρούρια του αγώνα από τους ελαφρά οπλισμένους μαχητές του ΕΛΑΣ.

            Η αυξημένη επιχειρησιακή δράση του ΕΛΑΣ, η μεγάλη μαζικοποίηση του ΕΑΜ και των ΕΑΜικών Οργανώσεων σε συνδυασμό με την προέλαση του Κόκκινου Στρατού στην Ανατολική Ευρώπη, που έγερνε την πλάστιγγα του πολέμου εις βάρος των δυνάμεων του φασιστικού Αξονα, οδήγησαν τις αστικές πολιτικές δυνάμεις στο να ξεπεράσουν τις παλιές τους διαφωνίες και να επιδοθούν σε έναν αγώνα ζωής ή θανάτου για τη μεταπολεμική διάσωση της καπιταλιστικής εξουσίας με την ενίσχυση του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Ο στόχος τους συνδεόταν ευθύγραμμα με την αντιμετώπιση της δράσης του ΕΛΑΣ και μοιραία οδήγησε στην όξυνση της ταξικής πάλης.

 

«Ράλληδες ταγματαλήτες, μπουραντάδες, Γερμανοί/ τα κεφάλια σας θα πέσουν απ’ τ’ αντάρτικο σπαθί»

 

Το καλοκαίρι του 1943, η τελευταία δοσιλογική κυβέρνηση του Γεώργιου Ράλλη, εις γνώση του βρετανικού ιμπεριαλισμού και με τη συνδρομή αξιωματικών προερχόμενων από όλο το φάσμα του αστικού πολιτικού κόσμου, προχώρησε στη συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας, που στράφηκαν εναντίον της δράσης του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Την ίδια περίοδο, οι αστικές αντιστασιακές οργανώσεις έριχναν γέφυρες επικοινωνίας με τις Αρχές Κατοχής και άρχισαν να συγκρούονται στρατιωτικά με τον ΕΛΑΣ.

            Ο πόλεμος του ΕΛΑΣ με τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν πόλεμος ταξικός. Η εθνικοαπελευθερωτική χροιά που προσλάμβανε, εξαιτίας της κοινής δράσης των ταγματασφαλιτών με τις ναζιστικές δυνάμεις, δεν ακύρωνε τα ταξικά χαρακτηριστικά του. Τον ίδιο ταξικό χαρακτήρα είχε η σύγκρουση του ΕΛΑΣ με τις γερμανόφιλες αστικές οργανώσεις, αλλά και τις βρετανόφιλες (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ). Ετσι και αλλιώς, το σύνολο των αστικών οργανώσεων της εποχής είχε διαύλους επικοινωνίας τόσο με τις Αρχές Κατοχής, όσο και με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό.

Ωστόσο, όσες φορές ο ΕΛΑΣ τις αντιμετώπισε ένοπλα το έκανε με κεντρικό άξονα τη συνεργασία τους με τις δυνάμεις Κατοχής ή των παρασπονδιών τους στον αντικατοχικό αγώνα. Ιδιαίτερα τις οργανώσεις ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ δεν τις αντιμετώπισε ως αντίπαλες ταξικές δυνάμεις με τη στήριξη της Μ. Βρετανίας. Αντίθετα, ακολουθώντας τη στρατηγική του αντιφασιστικού μετώπου, που υιοθετούσε το ΚΚΕ, ο ΕΛΑΣ υπάχθηκε στο Βρετανικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (καλοκαίρι του 1943), την ώρα που οι εγχώριες αστικές πολιτικές δυνάμεις και ο βρετανικός ιμπεριαλισμός απεργάζονταν σχέδια για τον αφανισμό του.

 

«Ω Ελλάδα μας γλυκιά/ δημοκρατία λαϊκιά/ Ω Ελλάδα μας γλυκιά/ σφυρί, δρεπάνι και γροθιά»

 

            Το ΚΚΕ αποσύνδεε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα από την πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας. Επηρεασμένο και από τις αντίστοιχες προγραμματικές αδυναμίες του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υιοθετούσε τον στόχο της λεγόμενης «λαϊκής δημοκρατίας» ή «λαοκρατίας», που αντιμετώπιζε ως ενδιάμεση εξουσία ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό.

            Ως αποτέλεσμα, δεν μπόρεσε να διαμορφώσει μια επαναστατική στρατηγική και να αξιοποιήσει την επαναστατική κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στην Ελλάδα την περίοδο της αποχώρησης των γερμανικών στρατευμάτων. Αντίθετα, επέμεινε στην πολιτική της «εθνικής ενότητας» και της δημοκρατικής εξομάλυνσης και υπέγραψε τις Συμφωνίες του Λιβάνου (Μάης 1944) και της Καζέρτας (Σεπτέμβρης 1944), με τις οποίες αναγνώρισε την απούσα αστική κυβέρνηση, συμμετείχε σε κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» και δεσμεύτηκε να μην μπουν τα στρατιωτικά σώματα του ΕΛΑΣ στην Αθήνα.

Στην πραγματικότητα, η συγκεκριμένη πολιτική σήμαινε υποταγή του εργατικού – λαϊκού κινήματος στις ήδη αποδυναμωμένες αστικές πολιτικές δυνάμεις. Οι τελευταίες επέδειξαν ετοιμότητα για να επαναφέρουν με τη βία την κυριαρχία τους. Συνδύασαν τον εγκλωβισμό του ΚΚΕ και του ΕΑΜ στη λεγόμενη κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» με την προσπάθεια καταστολής της δράσης του ΕΛΑΣ. Αμέσως μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, η αστική κυβέρνηση, στηριζόμενη στις ελάχιστες στρατιωτικές δυνάμεις που παρέμειναν πιστές σε αυτή, αλλά και στις αστικές οργανώσεις και τους συνεργάτες των Αρχών Κατοχής και με τη βοήθεια των βρετανικών στρατευμάτων, αποφάσισε μονομερώς τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ και αιματοκύλησε το εργατικό – λαϊκό κίνημα που αντέδρασε.

 

«Βροντάει ο Ολυμπος και πάλι»

 

Έτσι ξεκίνησε η κρίσιμη ταξική σύγκρουση του Δεκέμβρη του 1944. Επρόκειτο για τον τελευταίο ηρωικό αγώνα δυνάμεων του ΕΛΑΣ, που, στηριζόμενες μόνο στη μαζική στήριξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν υπέρτερες δυνάμεις. Μετά 33 μέρες σκληρών συγκρούσεων, η υπογραφή της απαράδεκτης Συμφωνίας της Βάρκιζας (Φλεβάρης 1945) οδήγησε στον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ.

Στην πλειοψηφία τους, οι μαχητές του ΕΛΑΣ δεν αποστρατεύτηκαν ουσιαστικά ποτέ. Αντιμετώπισαν το όργιο της καταστολής και τρομοκρατίας του καπιταλιστικού κράτους και των συμμοριών του, που ακολούθησε τον Δεκέμβρη, πολλοί δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν για τη δράση τους, άλλοι ξαναπήραν τον δρόμο για το βουνό και κατατάχτηκαν στον ΔΣΕ, δίνοντας τη ζωή τους ή καταλήγοντας στην πολιτική προσφυγιά.

Ο τρίχρονος ηρωικός αγώνας του ΔΣΕ, όπως και ο Δεκέμβρης του 1944 νωρίτερα απέδειξαν ότι οι όποιες αδυναμίες του ΚΚΕ δεν οφείλονταν σε συνειδητό συμβιβασμό με τον ταξικό αντίπαλο.

Ακόμα και μετά τον αγώνα του ΔΣΕ, οι μαχητές του ΕΛΑΣ συνέχισαν για πολλές δεκαετίες να είναι παρόντες σε κάθε προσκλητήριο αγώνα.

 

«Μια φωνή αντηχεί στον αέρα/ πέρα ως πέρα/ με επανάσταση θα διώξουμε τη σκλαβιά»

 

Η μεγάλη εποποιία του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας ενάντια στην Τριπλή Φασιστική Κατοχή, μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και των άλλων ΕΑΜικών οργανώσεων, αποτελεί πηγή έμπνευσης και διδαγμάτων. Ιδιαίτερα σήμερα, που η καπιταλιστική εξουσία επιδιώκει να «ξαναγράψει» την Ιστορία με προμετωπίδα τον αντικομμουνισμό.

            Τα διαχρονικά συμπεράσματα της δεκαετίας του 1940 αποκτούν μεγαλύτερη σημασία, αφού οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις ΗΠΑ, στην ΕΕ, στην Κίνα, στη Ρωσία και των συμμαχιών τους είναι σε εξέλιξη, εγκυμονώντας κινδύνους νέων και γενικευμένων πολεμικών συγκρούσεων. Στο ίδιο πλαίσιο, η χρόνια εμπλοκή της χώρας μας στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και σχεδιασμούς, η παρουσία ξένων στρατιωτικών βάσεων απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλη την Ελλάδα, όχι μόνο δεν προστατεύουν τα σύνορα της χώρας και τον λαό, όπως ισχυρίζονται τα αστικά κυβερνητικά κόμματα – ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ) – αλλά προσθέτουν νέους κινδύνους πολεμικής εμπλοκής.

Ο ηρωισμός του ΕΛΑΣ, συνολικότερα του ΕΑΜ και των ΕΑΜικών οργανώσεων, αποδεικνύει πως η δύναμη της εργατικής – λαϊκής οργάνωσης, αυτενέργειας και πάλης για έναν καλύτερο κόσμο είναι αστείρευτη. Η πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών και η δράση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ αποδεικνύουν ότι ακόμα και ο πιο δυσμενής συσχετισμός δυνάμεων μπορεί να ανατραπεί από την οργανωμένη μαζική δράση του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Οι μερικές δεκάδες κομμουνιστές, που πρωτοστάτησαν στην ανασυγκρότηση του ΚΚΕ και στη συγκρότηση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, σε καιρούς που η αστική προπαγάνδα μιλούσε για τις ανίκητες στρατιές του Χίτλερ και καλούσε σε υποταγή, κατόρθωσαν με τη δύναμη της εργατικής – λαϊκής υποστήριξης να δημιουργήσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα ένα από τα μεγαλύτερα ένοπλα αντιστασιακά κινήματα της Ευρώπης.

            Από την ιστορική πείρα του ΕΛΑΣ και συνολικότερα της δεκαετίας 1940-1950 επιβεβαιώθηκε κυρίως ότι δεν υπάρχει ενδιάμεση πολιτική εξουσία ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό, ούτε «ειρηνικό πέρασμα» από τον ένα στον άλλο ή φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού. Η πάλη των τάξεων είναι αντικειμενική και αυτή είναι που σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης θα οδηγήσει σε σοσιαλιστική επανάσταση μόνο με τη συνειδητή δράση της ιδεολογικής – πολιτικής εργατικής πρωτοπορίας, του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η άποψη ότι η συμμετοχή ενός Κομμουνιστικού Κόμματος σε κυβέρνηση συνεργασίας αποτελεί σκαλοπάτι για να προχωρήσει το κίνημα σε πιο προωθημένους στόχους καταρρίφθηκε από την κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» του 1944, από την προσπάθειά της να αφοπλίσει τον ΕΛΑΣ, από τις σκληρές μάχες του Δεκέμβρη του 1944 και από το όργιο της αστικής τρομοκρατίας και καταστολής που ακολούθησε. Καμιά αυταπάτη δεν μπορεί να υπάρχει ότι η συμμετοχή ενός ΚΚ σε αστική κυβέρνηση μπορεί να την οδηγήσει σε φιλολαϊκή διαχείριση.

 

            Εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε, συνεχίζουμε

 

            Η απελευθέρωση του μεγαλύτερου μέρους της Ελλάδας από τον ΕΛΑΣ απέδειξε έμπρακτα τη δυναμική του συνθήματος «μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό, βαδίζοντας στο δρόμο της ανατροπής». Σήμερα, ο δρόμος της ανατροπής είναι η μόνη πραγματική επιλογή που έχει η εργατική τάξη, οι βιοπαλαιστές αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι της πόλης, η νεολαία και οι γυναίκες των εργατικών – λαϊκών οικογενειών για να σώσουν τη ζωή τους και το μέλλον τους.

 

 

 

ΑΘΗΝΑ 18/2/2022

Η ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

8

Πόσο χρήσιμη ήταν αυτή η ανάρτηση;

Κάντε κλικ σε ένα αστέρι για να το αξιολογήσετε!

Μέση βαθμολογία 0 / 5. Πλήθος ψήφων 0

Δεν υπάρχουν ψήφοι μέχρι τώρα! Γίνετε ο πρώτος που θα αξιολογήσει αυτήν την ανάρτηση.