ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ “ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΤΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ” & ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΔΕΝΔΙΑ – ΜΠΛΙΝΚΕΝ


0
(0)

Η κατ’ όνομα “αμυντική” -αλλά στην πραγματικότητα πολύ επιθετική- συμφωνία Ελλάδας και ΗΠΑ, συνιστά έναν επικίνδυνο κρίκο εμπλοκής της χώρας μας στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή. Άλλωστε, η αναφορά του υπΕξ των ΗΠΑ στην προσφορά της Ελλάδας στον πόλεμο στο Αφγανιστάν, προδιαγράφει πολλά και νέα “Αφγανιστάν” με την ενεργό ελληνική συμμετοχή.

Με τη συγκεκριμένη Συμφωνία, που είναι 5ετής και στη συνέχεια παρατείνεται επ’ αόριστον, ολόκληρη η ελληνική επικράτεια μετατρέπεται σ’ ένα απέραντο αμερικανοΝΑΤΟϊκό ιμπεριαλιστικό ορμητήριο, προβλέποντας την αναβάθμιση των υφιστάμενων στρατιωτικών βάσεων, τη δημιουργία νέων, την παραχώρηση στρατοπέδων, υποδομών κι άλλων διευκολύνσεων για τις αμερικανικές στρατιωτικές ανάγκες. Τα σχέδια αυτά εντάσσονται στο πλαίσιο της Στρατηγικής “ΝΑΤΟ 2030” και της μετακίνησης μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων στην Ανατολική Ευρώπη, με τα μάτια στραμμένα στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και την Κίνα. Αυτό το ρόλο υπηρετεί και η αναβάθμιση της Αλεξανδρούπολης ως σημείου αναφοράς για τις επιχειρήσεις και ασκήσεις του αμερικανικού στρατού.

Η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζοντας τον Στρατηγικό Διάλογο και τη Συμφωνία με τις ΗΠΑ, που εγκαινίασε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αναλαμβάνει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ελληνικό λαό. Μετατρέπει τη χώρα σε θύτη άλλων λαών, αλλά και σε πιθανό στόχο αντιποίνων, στο πλαίσιο των οξυμμένων ανταγωνισμών που παίρνουν και στρατιωτικό – πολεμικό χαρακτήρα. Την ίδια στιγμή τροφοδοτεί τον ανταγωνισμό με την αστική τάξη της Τουρκίας.

Το επιχείρημα ότι μ’ αυτόν τον τρόπο “θωρακίζεται η ασφάλεια και τα σύνορα της χώρας έναντι της τουρκικής επιθετικότητας” είναι πέρα για πέρα ψεύτικο και παραπλανητικό. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, την ίδια ώρα, παζαρεύουν με τη “σύμμαχο” Τουρκία για την απόσπασή της απ’ την ρωσική επιρροή, ενώ κύριο μέλημά τους είναι η διατήρηση της συνοχής στη Ν.Α πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Από αυτή την άποψη και η επιστολή του υπΕξ των ΗΠΑ, Τ. Μπλίνκεν, περί στήριξης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και σεβασμού του διεθνές δικαίου είναι “στάχτη στα μάτια”. Παρόμοιες δηλώσεις είχαν γίνει και στο παρελθόν απ’ τον πρώην υπΕξ των ΗΠΑ, Μ. Πομπέο, όμως αυτό όχι μόνο δεν περιόρισε την επικίνδυνη κατάσταση στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο, αλλά αντίθετα συνδέθηκε με την κλιμάκωση της τούρκικης επιθετικότητας. Άλλωστε, η ιστορία είναι γεμάτη από συμφωνίες και δηλώσεις που “έμειναν στα χαρτιά”, στο πλαίσιο της συνεχούς αναδιάταξης των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών.

Η Συμφωνία με τις ΗΠΑ, όπως και η αντίστοιχη με τη Γαλλία, υπηρετεί τελικά το στόχο της γεωστρατηγικής αναβάθμισης του ελληνικού κεφαλαίου και για χάρη των δικών του συμφερόντων οι ελληνικές κυβερνήσεις αναλαμβάνουν ρόλο “πρωτοπαλίκαρου” στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς κι ανταγωνισμούς, εκθέτοντας τον ελληνικό λαό σε μεγάλους κινδύνους. Αυτό, άλλωστε, επιβεβαιώνει και η ειδική αναφορά στις επιχειρηματικές και εμπορικές συμφωνίες που συνοδεύουν τη στρατιωτική συμφωνία.

Αποτελεί περισσότερο από ποτέ ανάγκη να διαμορφωθεί και να δυναμώσει ένα παλλαϊκό μέτωπο, για να καταργηθούν αυτές οι επαίσχυντες επιθετικές Συμφωνίες, να κλείσουν οι ξένες στρατιωτικές βάσεις στη χώρα, να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές αποστολές από το εξωτερικό, να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ – “Για τον δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών”

  1. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας χαιρετίζει τους δίκαιους, μαζικούς αγώνες των χιλιάδων εκπαιδευτικών, που σε πείσμα του αυταρχικού κατήφορου της κυβέρνησης της ΝΔ και του Υπουργείου Παιδείας, αρνούνται να γίνουν “γρανάζι” στα αντιδραστικά – αντιπαιδαγωγικά σχέδια που προωθούν το σχολείο των κοινωνικών φραγμών και διακρίσεων, της ημιμάθειας, της εμπορευματοποίησης της γνώσης, που θα αναγκάζει τους γονείς να βάλουν περισσότερο το χέρι στην τσέπη.

Οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που αγωνίζονται, έχουν την αμέριστη στήριξη των γονιών, συναντιούνται στους δρόμους με τους μαθητές τους, δέχονται την αλληλεγγύη των εργατικών σωματείων, γιατί η σύγχρονη κοινωνική απαίτηση για τη μορφωτική πρόοδο των παιδιών του λαού είναι συνυφασμένη με την πάλη για τη στήριξη του έργου των εκπαιδευτικών, με τον αγώνα για να σταθούν όρθιοι και όχι σκυφτοί, μέσα κι έξω από τη σχολική τάξη.

Οι εκπαιδευτικοί με τους μαζικούς τους αγώνες και τις διεκδικήσεις τους, αξιολογούν το σχολείο, όπως επίσης και οι γονείς που τους στηρίζουν, παρά τη βρώμικη προσπάθεια κοινωνικού αυτοματισμού που έπεσε στο κενό.

            Το ΚΚΕ στηρίζει τον δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών, γιατί, με τη στάση τους, λένε ένα μεγάλο “όχι” σε αυτή την πολιτική και ταυτόχρονα ανοίγουν τη συζήτηση για ένα μεγάλο “ναι” στην ανάγκη για ένα σχολείο που θα προσφέρει σύγχρονη μόρφωση σε όλα τα παιδιά, σε όλα τα πεδία της γνώσης, ικανότητα στη γραπτή γλώσσα και στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης. Ένα σχολείο των ίσων και των πολλών, χωρίς διαχωρισμούς και αποκλεισμούς.

Ανάμεσα σε αυτές τις ανάγκες και στη συνεχή απόκλιση από την πραγματικότητα του δημόσιου σχολείου, το ΚΚΕ αποκαλύπτει και φέρνει στη συζήτηση εκπαιδευτικών, μαθητών, γονιών, τις διαχρονικές κυβερνητικές ευθύνες. Στο υποκριτικό σύνθημα της κυβέρνησης “αυτός που αξιολογεί, αξιολογείται”, αντιπαραθέτει την ανάγκη “αυτός που μορφώνει να βοηθιέται ουσιαστικά για ενιαία καθολική μόρφωση όλων των παιδιών”.

 

  1. Η εκπαιδευτική πολιτική όλων των κυβερνήσεων στην Ελλάδα έχει ταξικό πρόσημο.

Οι πακτωλοί των χρημάτων για τους ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς και τις αποστολές των ελληνικών στρατευμάτων εκτός της Ελλάδας, τα πράσινα πακέτα της “ανάπτυξης” που φορτώνεται ο λαός μας, οι φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο, αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο συσσωρευμένος πλούτος που παράγεται από τους πολλούς διανέμεται για τα συμφέροντα των λίγων.

Όλες οι κυβερνήσεις, εναρμονισμένες με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπολογίζουν ως κόστος τη στοιχειώδη ικανοποίηση των μορφωτικών αναγκών των παιδιών του λαού, γιατί έχουν διαμετρικά αντίθετες προτεραιότητες. Χρησιμοποιούν με υποκριτικό τρόπο την έννοια της “αξιολόγησης” για να κρύψουν τις εγκληματικές τους ευθύνες για την κατάσταση του δημόσιου σχολείου και το ακόλουθο απαράδεκτο τοπίο:

-Οι δαπάνες για την Παιδεία έχουν μειωθεί κατά 1,8 δισ. ευρώ στα τελευταία 11 χρόνια.

-Η παγιοποίηση των ιδιωτικών δαπανών για εκπαιδευτικές, μορφωτικές ανάγκες, δείχνει την πραγματική κατάσταση. Οι γονείς δίνουν από την τσέπη τους 1,2 δισ. ευρώ το χρόνο στην ιδιωτική εκπαίδευση.

-Το 30% των σχολικών κτηρίων είναι 50ετίας.

-70% είναι η περικοπή των κρατικών κονδυλίων για τη Σχολική Στέγη.

-Γυμναστήριο έχει το 6% των Δημοτικών και το 22% των Γυμνασίων – Λυκείων. Αίθουσα πολλαπλών χρήσεων έχει το 27% Δημοτικών. Εργαστήριο Φυσικών Επιστημών έχει το 5% Δημοτικών και το 26% των Γυμνασίων – Λυκείων. Βιβλιοθήκη έχει το 12% των Δημοτικών και το 38% των Γυμνασίων – Λυκείων.

-700.000 μαθητές και μαθήτριες φοιτούν σε τμήματα από 21 έως 30 μαθητών.

-Το 32% των εκπαιδευτικών μετακινείται σε 2 έως 5 σχολεία.

Αυτή την περίοδο, μάλιστα, σε συνθήκες πανδημίας, το Υπουργείο Παιδείας προωθεί συγχωνεύσεις τμημάτων, με αποτέλεσμα να στοιβάζονται οι μαθητές σε 27άρια και 28άρια τμήματα!

 

  1. Η διαχρονική πείρα από τις εξελίξεις στην εκπαίδευση αποδεικνύει ένα πολύ σημαντικό γεγονός:

Μπορεί οι κυβερνήσεις και οι Υπουργοί Παιδείας να αλλάζουν, αλλά στα συρτάρια μένουν οι ανεξόφλητες πολιτικές επιταγές που αφήνει ο ένας στον άλλον, για να συνεχιστούν οι κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΟΟΣΑ, του ΣΕΒ, κ.ά. για ένα σχολείο δήθεν αυτόνομο, αλλά στην ουσία περισσότερο εξαρτημένο από τις τσέπες των γονιών και δεσμευμένο στις συνολικές κοινωνικές ανισότητες. Σε αυτόν τον στρατηγικό στόχο δεν υπάρχει καμία διαφωνία. Αυτός είναι η πηγή των αντιδραστικών αλλαγών στα σχολεία. Και γι’ αυτόν τον λόγο όλα τα Μνημόνια, που ψηφίστηκαν, έθεταν τη δέσμευση και τη σαφή κατεύθυνση για εφαρμογή της αντιδραστικής αξιολόγησης.

Σε αυτό το πλαίσιο, τον ίδιο ακριβώς στόχο έθετε και η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που κι αυτή είχε σημαία της “το αυτόνομο σχολείο” και την ανάγκη καλλιέργειας “κουλτούρας αξιολόγησης στα σχολεία”, όπως έλεγαν οι υπουργοί Παιδείας επί ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, το 2015, η έκθεση της Κομισιόν για την εκπαίδευση στην Ελλάδα έδωσε συγχαρητήρια στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ γιατί με νόμο της «προωθεί τις κατευθύνσεις της μεγαλύτερης αυτονομίας και των διαδικασιών εσωτερικής-εξωτερικής αξιολόγησης σχολείων και εκπαιδευτικών». Μάλιστα, ο νόμος 4547/18 του κ. Γαβρόγλου για την δήθεν αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας είναι αυτός που εφαρμόζεται σήμερα, με προσθήκες, από την κ. Κεραμέως.

 

  1. Οι εκπαιδευτικοί δεν αρνούνται την αξιολόγηση. Κάθε μέρα εξετάζουν και αποτιμούν τη δουλειά τους, στους συλλόγους διδασκόντων ανταλλάσσουν σκέψεις και προτάσεις για να γίνει καλύτερη η σύνθετη παιδαγωγική πράξη. Και μάλιστα, αυτή ακριβώς η διαδικασία είναι που ζητούν να στηριχθεί ουσιαστικά από το κράτος.

            Τα κριτήρια της αξιολόγησης, που προωθεί η κυβέρνηση, δεν έχουν καμία σχέση με αυτή την ανάγκη και αποκαλύπτουν το πραγματικό αντιπαιδαγωγικό περιεχόμενό της.

Το ΚΚΕ απευθύνεται στον εκπαιδευτικό κόσμο, σε όλο τον λαό και τους καλεί να αξιολογήσουν αυτοί -με βάση τις σύγχρονες ανάγκες τους και την πείρα τους- το σχολείο των κοινωνικών φραγμών, των άνισων ταχυτήτων, της υποβάθμισης.

Απέναντι στο κριτήριο της «ικανότητας διαχείρισης των οικονομικών πόρων», το ΚΚΕ απαντά με την ανάγκη να στηριχτεί ουσιαστικά το σχολείο, αποκλειστικά από το κράτος, χωρίς να βάζουν το χέρι στην τσέπη οι γονείς. Καλούμε τους εκπαιδευτικούς να αντισταθούν στη διάδοση ανορθολογικών και σκοταδιστικών θεωριών. Να διαμορφώσουν διεκδικητικό μέτωπο για το συνδυασμό της μορφωτικής διαδικασίας με την κοινωνική στήριξη των παιδιών.

Απέναντι στο κριτήριο για τη λεγόμενη «αποτελεσματική αξιοποίηση του προσωπικού», το ΚΚΕ απαντά με το αίτημα για τη μόνιμη πρόσληψη των 50.000 συμβασιούχων εκπαιδευτικών που “σήμερα είναι, αύριο δεν είναι”, γεγονός που έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες στην αναγκαία σταθερή, παιδαγωγική, μορφωτική και ψυχολογική σχέση που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές. Να καταργηθεί επιτέλους η απαράδεκτη πραγματικότητα των εκπαιδευτικών-λάστιχο που αναγκάζονται να διδάσκουν άσχετα με την ειδικότητά τους μαθήματα με ό,τι αυτό σημαίνει για τη μόρφωση των μαθητών.

Απέναντι στο κριτήριο της «αξιοποίησης των σχολικών υποδομών», το ΚΚΕ αντιπαραθέτει την ανάγκη να αναβαθμιστούν εδώ και τώρα οι σχολικές υποδομές, να θωρακιστούν από σεισμούς, πλημμύρες, να φτιαχτούν εργαστήρια, γυμναστήρια παντού, να δεσμευτούν άμεσα χώροι για ανέγερση σχολικών κτηρίων, για να καταργηθεί οριστικά η αθλιότητα των κοντέινερς, των “τάξεων-κλουβιά”.

Απέναντι στο κριτήριο της «καλλιέργειας δεξιοτήτων στους μαθητές», το ΚΚΕ αντιπαραθέτει τη σύγχρονη ανάγκη και δυνατότητα για ένα σχολείο ολόπλευρης μόρφωσης και σύγχρονης γενικής παιδείας, που θα ενσωματώνει δημιουργικά τη δυνατότητα γνώσης των νέων εξελίξεων.

Απέναντι στην κατεύθυνση για δημοσίευση των αξιολογήσεων των σχολείων με βάση τα “μαθησιακά αποτελέσματα”, το ΚΚΕ θέτει το ουσιαστικό ερώτημα του ποιος έχει την ευθύνη για τις σχολικές επιδόσεις, θέτει την ανάγκη για στήριξη των σχολείων και όχι κατάταξή τους σε “καλά” και “κακά”, που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους, ανάλογα με την πρόσβασή τους σε καπιταλιστικούς ομίλους-χορηγούς, ανάλογα με την ταξική σύνθεση του Δήμου, της Περιφέρειας κτλ.

  1. Το ΚΚΕ καλεί τον λαό να εξετάσει και τη διεθνή πείρα από το σχολείο που οικοδομείται, ως αποτέλεσμα της αντιδραστικής αξιολόγησης, που υλοποιείται απ’ όλες τις κυβερνήσεις είτε φιλελεύθερες είτε σοσιαλδημοκρατικές.

Αυτή η πείρα υπογραμμίζει τις τεράστιες μορφωτικές ανισότητες, στα κατά τ’ άλλα αξιολογημένα σχολεία. Έτσι:

Τα σχολεία των φτωχών έχουν διαφορετικό και κατώτερου επιπέδου πρόγραμμα και βιβλία από τα σχολεία των πλουσίων. Το μέλλον των παιδιών της λαϊκής οικογένειας είναι από πολύ μικρή ηλικία προορισμένο για τη φτηνή εργασία, ενώ η προοπτική των πανεπιστημιακών σπουδών φαντάζει εξωπραγματική γι’ αυτά. Στο όνομα της αναβάθμισης και της καινοτομίας, αφαιρούνται μαθήματα, όπως Γεωγραφία και Ιστορία και εισάγονται μαθήματα “υπηρεσιών καφετέριας”…

Αποτέλεσμα και αυτής της κατεύθυνσης είναι και ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, η αδυναμία συγκρότησης ενός στέρεου μορφωτικού υπόβαθρου, ο σύγχρονος ανορθολογισμός.

 

  1. Απέναντι στον ενωμένο αγώνα των εκπαιδευτικών, η κυβέρνηση επιστρατεύει τον αυταρχισμό και το ψέμα!

Εφαρμόζει απαράδεκτες διατάξεις του νόμου Χατζηδάκη, αλλά και των νόμων Βρούτση, Αχτσιόγλου.

Επικαλείται το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί είναι κρατικοί υπάλληλοι, πατώντας στο αντιδραστικό πλαίσιο του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα, αλλά και την τιμωρητική τροπολογία που ψηφίστηκε επί ΣΥΡΙΖΑ και καταργήθηκε κάτω από την πάλη των εργαζομένων, και τώρα επαναφέρεται από την κυβέρνηση της ΝΔ.

Οι εκπαιδευτικοί έχουν κάθε λόγο να αγωνίζονται ενάντια σε νόμο του κράτους, γιατί αυτός ο νόμος είναι άδικος, ενάντια στα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών τους!

Αυτόν τον δρόμο έχουν ακολουθήσει οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση, οι μαθητές, οι φοιτητές και έχουν καταφέρει να καθυστερήσουν αντιδραστικές αλλαγές, να εμποδίσουν αντιλαϊκά μέτρα.

Σήμερα είναι η ώρα της αλληλεγγύης, για να πιεστεί ακόμα περισσότερο η κυβέρνηση της ΝΔ, να ηττηθεί η προσπάθεια τρομοκράτησης των εκπαιδευτικών.

Να δυναμώσει η πάλη ενάντια στο αντιδραστικό περιεχόμενο της αξιολόγησης και όλων των νόμων που έχουν φέρει συνολικά οι παλιές και νέες κυβερνήσεις.

Να συνεχιστεί η παρεμπόδιση του νόμου της κυβέρνησης της ΝΔ ακόμα πιο μαζικά, με όλες τις μορφές και όλα τα μέσα, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους.

 

  1. Το ενδιαφέρον των πολλών για την εκπαίδευση των παιδιών τους είναι διαμετρικά αντίθετο με τα συμφέροντα και την εκπαιδευτική πολιτική των κυβερνήσεων που δουλεύουν για τους λίγους.

Σε αυτή τη διαχρονική αναμέτρηση -και στον τόπο μας- ύψωσαν το μπόι τους κορυφαίοι κομμουνιστές παιδαγωγοί με το έργο τους και τη στάση ζωής τους και κρίθηκαν από το εκάστοτε σύστημα ως “ακατάλληλοι”. Όμως, η ακτινοβολία του Γληνού, της Ιμβριώτη, του Παπαμαύρου και πολλών άλλων βρίσκει σήμερα έκφραση στα συνθήματα και τα πανό των εκπαιδευτικών σωματείων, όπου τα σύγχρονα παιδαγωγικά ποιήματα γράφονται στους δρόμους και τις σχολικές τάξεις!

Τα προβλήματα των σχολείων δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από μια γερασμένη εκπαιδευτική πολιτική που πατάει σ’ ένα γερασμένο σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας.

            Η συσσωρευμένη πείρα και οργή από τους αλλεπάλληλους νόμους που ψηφίζουν οι κυβερνήσεις, τόσο της ΝΔ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνει ότι ο φαύλος κύκλος της υποβάθμισης, της αναντιστοιχίας ανάμεσα στην πρόοδο της επιστήμης και τη μόρφωση με το σταγονόμετρο, μπορεί να σπάσει μόνο αν ανοίξει ο δρόμος για μια κοινωνία που το κίνητρο και οι στόχοι της παραγωγής δεν θα είναι το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά η κοινωνική ευημερία. Ν’ ανοίξει ο δρόμος διεκδίκησης και κατάκτησης των κοινωνικών-πολιτικών προϋποθέσεων ώστε το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλες του τις βαθμίδες να στοχεύει στη συνολική ανύψωση του μορφωτικού επίπεδου και την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών, αφού θα έχει ξεμπερδέψει με την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Το ΚΚΕ, σήμερα, στηρίζοντας τον δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών, δίνει όλες του τις δυνάμεις για να χαραχτεί αυτός ο δρόμος.

 

ΑΘΗΝΑ 15/10/2021

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ REAL FΜ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΝΙΚΟ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ REAL FΜ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΝΙΚΟ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

 

Έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε στην εκπομπή μας τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, τον κύριο Δημήτρη Κουτσούμπα. Γραμματέα καλή σας ημέρα.

Καλημέρα κύριε Χατζηνικολάου. Καλημέρα και στους ακροατές μας.

 

Θα ξεκινήσω ζητώντας δύο, τρία σχόλια σας για την επικαιρότητα και μετά θέλω να πάμε λίγο στα εθνικά και στις συμφωνίες που υπέγραψε η χώρα με τη Γαλλία και με τις ΗΠΑ. Θα ξεκινήσω, όμως, με την κακοκαιρία και με την εικόνα που εμφανίστηκε χθες και στην Αττική και σε άλλα σημεία της χώρας, για να σας ρωτήσω αν είναι ίσως η στιγμή, με συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων, να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο για να αποκτήσουμε επιτέλους στη χώρα υποδομές αντιπλημμυρικές, αντιπυρικές, υποδομές με τις οποίες μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κλιματική κρίση που φαίνεται ότι βιώνει ολόκληρος ο πλανήτης αυτήν την περίοδο.

Η πυροπροστασία, η δασοπροστασία, τα αντιπλημμυρικά, τα αντισεισμικά έργα, κύριε Χατζηνικολάου, είναι φανερό σε όλους ότι αποκτούν επείγοντα χαρακτήρα. Εμείς έχουμε τοποθετηθεί, θα παρουσιάσουμε και αναλυτικά τις θέσεις μας τις επόμενες ημέρες, σε μεγάλη εκδήλωση εδώ στο κέντρο της Αθήνας, αλλά υπάρχει ουσιαστικά παντελής έλλειψη έως ανυπαρξία αντιπλημμυρικών έργων. Αυτό φαίνεται συνέχεια. Θεωρούνται μη επιλέξιμα έργα και από τις κυβερνήσεις, όχι μόνο τη σημερινή, όλες τις προηγούμενες, από την ίδια την ΕΕ, που δίνει και κατευθύνσεις στα υπουργεία, στις κυβερνήσεις των κρατών-μελών, οι οποίοι με τη σειρά τους δίνουν κατευθύνσεις στους περιφερειάρχες, στα περιφερειακά και τα δημοτικά συμβούλια. Θεωρούνται μη επιλέξιμα αυτά τα έργα, ακριβώς γιατί δεν έχουν την υψηλή κερδοφορία για τις εταιρείες, για τους επενδυτές που ασχολούνται με αυτά.

 

Α, δεν έχουν κερδοφορία. Δεν είναι “sexy”, δηλαδή οικονομικά τα έργα αυτά, γι’ αυτό;

Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει. Γιατί βλέπουμε να γίνονται επενδύσεις αυτή την περίοδο, με αυτή την όποια τελοσπάντων καπιταλιστική ανάκαμψη – ανάπτυξη έχουμε αυτό το διάστημα, μετά τη βαθιά κρίση που πέρασε ο τόπος και συνολικά η Ευρώπη και ο κόσμος, αλλά, δυστυχώς, αυτός είναι ο χαρακτήρας αυτής της ανάπτυξης, ο αστικός σχεδιασμός. Γίνονται επενδύσεις, αλλά δεν γίνονται επενδύσεις για υποδομές έργων, για αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά, αντιπυρικά και πάει λέγοντας. Ο Βοϊδομάτης μετακόμισε στον Κηφισό χθες. Μα πώς γίνεται στην “Αθηναϊκή Ριβιέρα”, όπως ονομάζουν την περιοχή, δίπλα στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, μια όμορφη περιοχή, μία περιοχή που έχουν γίνει επενδύσεις και να βλέπουμε τριτοκοσμικές εικόνες, αυτό που λέγατε κι εσείς πριν με το λεωφορείο, να πνίγονται. Είναι απαράδεκτη η κατάσταση. Μου έλεγε πριν μία νηπιαγωγός, η οποία γελούσε, είναι τραγικό βέβαια αυτό, αλλά τι να κάνεις, είναι και αστείο μέσα στην τραγικότητά του, να λένε τα παιδιά του νηπιαγωγείου, μόλις βγήκαν και είδαν να έχει γίνει λίμνη, το προαύλιο: “Κυρία, μήπως πρέπει να φέρουμε παπάκια να βάλουμε;” Το ζητούσαν και το έλεγαν ειλικρινά. Λοιπόν, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

 

Τώρα, θέλω Γραμματέα να σας ρωτήσω για την έκρηξη των τιμών το τελευταίο διάστημα. Μιας που μιλήσαμε για τα μεγάλα έργα που δεν γίνονται, να σταθούμε λίγο και στην καθημερινότητα του νοικοκυριού. Από σήμερα αρχίζει η χειμερινή περίοδος για το πετρέλαιο με αύξηση έως και 45%, ενώ και οι τιμές στα σούπερ μάρκετ έχουν πάρει την πάνω βόλτα. Υπάρχουν δυνατότητες και ποιες είναι αυτές, παρέμβασης του κράτους στη διαδικασία για αποκλιμάκωση των τιμών;

 

Η ενεργειακή κρίση δεν είναι μόνο εξωγενές φαινόμενο, όπως παρουσιάζεται από διάφορες πλευρές. Η απελευθέρωση της ενέργειας, για παράδειγμα, είναι πολιτική της κυβέρνησης, είναι πολιτική των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα. Εμείς τα λέγαμε. Είναι γενικότερο θέμα αυτό το ζήτημα. Αφορά την επιλογή της πολιτικής. Η ΕΕ, για παράδειγμα λέει τώρα, χθες, με τις κατευθύνσεις με την εργαλειοθήκη για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, ότι επιτρέπει στα κράτη-μέλη να προχωρήσουν σε ορισμένα μέτρα ανακούφισης –επιδοτήσεις, κουπόνια, κλπ- για να αποτραπούν αποκοπές ρεύματος, με τον όρο όμως αυτά να είναι προσωρινά και στοχευμένα στους πιο φτωχούς, ενώ λέει θα πρέπει να αποσύρονται αμέσως μόλις η κατάσταση σταθεροποιείται, την οποία προσδιορίζει προς το Μάρτιο. Μιλάμε για μία τρύπα στο νερό. Χώρια που κι αυτά ακόμη επαφίονται στις διάφορες ιδιωτικές εταιρείες που μαζεύουν τα χρήματα, εάν θα τα εφαρμόσουν και πάει λέγοντας. Και φυσικά εδώ είναι ένα γενικότερο θέμα. Φαίνεται ότι η ίδια η επεκτατική πολιτική, την οποία η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα τη θεωρεί ως λύση για όλα τα αμαρτήματα του καπιταλισμού και για όλα τα προβλήματα της οικονομίας, δεν είναι η λύση σε περιόδους ανάπτυξης, όπως έλεγε το ΚΚΕ, σε αντίθεση δηλαδή με την περιοριστική πολιτική. Το κούρεμα των μισθών τότε γινόταν με μνημονιακούς νόμους, τώρα κουρεύονται αντικειμενικά, γιατί χάνεται η αξία του μισθού με τις ανατιμήσεις, με την ακρίβεια, μαζί βέβαια με τους φόρους που πλήττουν λαϊκά στρώματα. Γιατί η επεκτατική πολιτική, που ακολουθεί η ΝΔ, επειδή αυτή ακολουθείται συνολικά σε όλη την Ευρωζώνη πλέον δημιουργεί πληθωριστικές πιέσεις, αυτές φέρνουν ανατιμήσεις, φέρνουν την ακρίβεια και πληρώνει ο λαός. Άρα, σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε και βέβαια ως ΚΚΕ έχουμε προτείνει, ότι το λιγότερο που έχει να κάνει η κυβέρνηση σήμερα είναι να ψηφίσει την τροπολογία του ΚΚΕ, που την έχουμε καταθέσει επανειλημμένα στη Βουλή και έχει απορριφθεί για την κατάργηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης, για την κατάργηση του ΦΠΑ, για παράδειγμα στα καύσιμα, στην ενέργεια, άλλα μέτρα όπως είναι αφορολόγητα όρια σε μικρές επιχειρήσεις αυτοαπασχολουμένων, σε αγρότες, σε ανθρώπους που δεν μπορούν να τα φέρουν βόλτα κλπ.

 

Έρχομαι τώρα στα εθνικά και με άλλο τρόπο σκόπευα να θέσω το ερώτημα, αλλά εδώ ένας φίλος ακροατής, ο Στέφανος λέει: “Θέλω να ρωτήσεις το Γραμματέα του ΚΚΕ, από έναν φίλο του Κόμματος, τι θα έπρεπε κατά το ΚΚΕ να κάνει η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει την Τουρκία, που είναι προκλητική και που δεν ξέρουμε αν θα μας οδηγήσει και το επόμενο διάστημα σε ένα θερμό επεισόδιο. Και το ρωτώ λέει επειδή το Κομμουνιστικό Κόμμα εμφανίζεται αρνητικό και στους εξοπλισμούς και στις αμυντικές συμφωνίες”. Τι θα έκανε, λοιπόν, το ΚΚΕ στην πράξη για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της τουρκικής προκλητικότητας;

Είμαστε ακριβώς αντίθετοι, γιατί, ενώ τις ονομάζουν όλες αυτές τις συμφωνίες “αμυντικές”, στην πραγματικότητα είναι όλες επιθετικές, γιατί αφορούν συμμετοχή της Ελλάδας όχι στην υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, στην υπεράσπιση της άμυνας της πατρίδας, αφορούν σε επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και ξεχωριστών κρατών ισχυρών της ΕΕ, σε όλη την περιοχή της Αν. Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας της Υποσαχάριας Αφρικής, μέχρι και στον Ειρηνικό, στοχεύουν τη Ρωσία και την Κίνα. Μόνο τη διευκρινιστική δήλωση του Μπλίνκεν χθες, να δούμε, που έδωσε συγχαρητήρια στην Ελλάδα για τη συμμετοχή στην επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και χωρών του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, φτάνει. Άρα, λοιπόν, για ποια άμυνα της χώρας; Για να πάρουμε φρεγάτες και Rafale, για να πάρουμε διάφορα τέτοια που τα ονομάζουν αμυντικά συστήματα, “αμυντικά όπλα” πρέπει να πάμε στα Στενά του Ορμούζ; Να πάμε στο Μάλι; Να πάμε στο Σαχέλ; Τι δουλειά έχουμε εκεί; Γιατί αυτά λέει το Άρθρο 18 της Συμφωνίας με τη Γαλλία. Και φυσικά η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια σε πολεμικές δαπάνες. Λείπουν χρήματα για τον λαό, γι’ αυτά που λέγαμε πριν -για τις ανατιμήσεις, για τα αντιπλημμυρικά και άλλα έργα- αλλά δίνονται σε γαλλικά και αμερικάνικα πολεμικά βιομηχανικά συγκροτήματα την ώρα που απαξιώνεται και κλείνει η ελληνική ΕΑΒ, η ΕΛΒΟ, τα ΕΑΣ και λοιπά αμυντικά συστήματα. Άρα, για ποια άμυνα μιλάμε;

 

Πάντως, στη σημερινή εποχή, Γραμματέα, τι δυνατότητες θα μπορούσε άλλες να έχει η Ελλάδα απ’ αυτό το σταθερό φιλοδυτικό προσανατολισμό της. Θέλω να πω δεν είμαστε στην εποχή της ισορροπίας που υπήρχε κάποτε, ανάμεσα σε δύο μεγάλες δυνάμεις, την τότε Σοβιετική Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες

Καλά και τότε ήταν πιο καθαρό ότι θα είμαστε στο Δυτικό προσανατολισμό…

 

Ναι, ναι, δίκιο έχετε σε αυτό.

Τώρα που δεν υπάρχει, υποτίθεται ότι θα τέλειωνε ο Ψυχρός Πόλεμος και ο “χωρισμός του κόσμου”, βλέπουμε ότι και στον καπιταλισμό και στην “ελευθερία της αγοράς”, που έγινε στην πρώην Σοβιετική Ένωση, ή στην Κίνα και σε άλλες χώρες, που τότε ήταν στο σοσιαλιστικό μπλοκ, γίνονται τα ίδια, οξύνονται οι ανταγωνισμοί, γιατί αυτό είναι το σύστημα και ο καθένας θέλει να λύσει δικά του συμφέροντα. Το συμφέρον της Ελλάδας είναι να είναι με το μέρος των συμφερόντων του λαού της και των άλλων λαών. Να προωθεί συμφωνίες, βεβαίως, να κάνει διαπραγματεύσεις…

 

Αυτό που ρωτώ είναι μήπως είστε πολύ ρομαντικοί, μήπως δηλαδή αυτά που λέει το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι πολύ…

 

Να σας πω, στη σημερινή εποχή της βαρβαρότητας ακόμα κι ο ρομαντισμός θα μας έκανε πάρα πολύ καλό, να γίνει κυρίαρχη, όχι συνείδηση απλά, αλλά και πράξη στον ελληνικό λαό και σε άλλους λαούς. Γιατί τα ίδια κάποιοι “ρομαντικοί”, όπως λέτε για εμάς, τα λένε και στην Τουρκία, για παράδειγμα το ΚΚ Τουρκίας. Τα λένε σε χώρες της Ευρώπης άλλα προοδευτικά, ριζοσπαστικά, λαϊκά – εργατικά κινήματα, κομμουνιστικά κόμματα κλπ. Υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε και προβληματίζονται με αυτόν τον “ρομαντισμό”, εντός εισαγωγικών, του ΚΚΕ. Γιατί αποδεικνύεται ότι είναι το μόνο ρεαλιστικό για να έχεις κάποια αποτελέσματα. Γιατί μπορεί να δίνεις βάσεις, μπορεί να δίνεις χρήματα για τους εξοπλισμούς, για τα Belharra και για τα Rafale κλπ και να παίρνεις υποσχέσεις, υποσχέσεις όμως που δεν έχουν αντίκρυσμα και από τέτοιες έχουμε χορτάσει.

 

Επομένως λέτε να μην δίνουμε βάση στις υποσχέσεις ούτε της Γαλλίας ούτε των ΗΠΑ;

Μα βεβαίως, γιατί δεν λέει τίποτε να λες “συμφωνώ με την κυριαρχία σου, την ακεραιότητα, την ασφάλεια, της χώρας”, γιατί ο καθένας, δίνει διαφορετικό νόημα στις έννοιες αυτές. Τι σημαίνει για παράδειγμα “κυριαρχία” για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, για την υφαλοκρηπίδα, για τα χωρικά ύδατα, για αυτά που αμφισβητεί η Τουρκία; Το λέει καθαρά αυτό η αμερικάνικη πολιτική, ο κ. Μπλίνκεν χτες, ή το ΝΑΤΟ; Δεν το λένε.

Αντίθετα για παράδειγμα ακούσαμε, χτες, τη Ρωσία να λέει επίσημα ότι δεν αναγνωρίζει το ψευδοκράτος. Τέτοια δήλωση δεν ακούσαμε όμως από τις ΗΠΑ, από το ΝΑΤΟ, από την ΕΕ, που είναι “σύμμαχοί” μας, ότι δεν αναγνωρίζουν το ψευδοκράτος. Αντίθετα, πάνε μαζί τους, όπως πήγαν στις ΗΠΑ με τον Ερντογάν και εκπρόσωποι της αμερικανικής κυβέρνησης, μαζί με τον Μητροπολίτη εκεί κλπ κλπ…

 

Ε τι να πω, ότι έχετε άδικο; Δεν μπορώ να το πω. Εξοπλισμοί χρειάζονται στις Ένοπλες Δυνάμεις, όταν έχει απέναντι μία Τουρκία;

Μα γι’ αυτό λέμε ότι έπρεπε, αυτά που υπάρχουν στο δημόσιο, η ΕΑΒ, τα αμυντικά συστήματα, να αναπτυχθούν αντί να κλείνουν. Γιατί όταν κλείνουν όλα αυτά, όταν δεν αναπτύσσεις δικές σου παραγωγικές δυνατότητες για την άμυνα της χώρας και πας στη λογική ότι: “Εγώ για να έχω άμυνα πρέπει να συμμετέχω και σε επιθετικές ενέργειες, είτε στην Αφρική, είτε στην Ασία, ή δεν ξέρω που αλλού στον κόσμο, επειδή μου το επιβάλλει ως ένα μεγάλο βαθμό ο σύμμαχος που λέγεται ΗΠΑ, Γαλλία ή οποιοσδήποτε άλλος. Και γιατί μου το επιβάλλει και η θέληση της άρχουσας τάξης, η οποία ανταγωνίζεται την άρχουσα τάξη της Τουρκίας, για να γίνω εγώ το πρωτοπαλίκαρο όλων αυτών εδώ στην περιοχή”, τότε τα αποτελέσματα είναι αυτά και την πληρώνει πάντα ο λαός, την πληρώνει πάντα η νεολαία.

 

Έρχομαι σε ένα ακόμη θέμα των ημερών, που συζητήθηκε πολύ, μιλώ για αυτή την πρόταση που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ για εξεταστική επιτροπή για τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, τα ΜΜΕ και τις κυβερνητικές παρεμβάσεις προς αυτά. Θέλω να σας ρωτήσω αν κατά τη γνώμη σας αυτό είναι ένα σημερινό φαινόμενο ή ένα διαχρονικό φαινόμενο και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί, αν πρέπει να υπάρξει κάποια στιγμή στη χώρα ένα σοβαρό πλαίσιο αρχών και κανόνων;

Οπωσδήποτε είναι διαχρονικό το φαινόμενο αυτό. Εμείς έχουμε ζητήσει διεύρυνση του χρόνου της εξεταστικής επιτροπής, δηλαδή να πιάσει τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία. Κι αυτό δεν το είπαμε τώρα, το 2019 είχαμε βγει και το είχαμε πει και δεν το δέχτηκαν τότε ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η ΝΔ. Έχουμε πει ότι πρέπει να αλλάξει συνολικά το καθεστώς χρηματοδότησης των ΜΜΕ, για την κρατική διαφήμιση κλπ, για να υπάρχει διαφάνεια. Εμείς πάντα ψηφίζαμε τέτοιες εξεταστικές επιτροπές, όποιος κι αν τις πρότεινε. Θεωρούμε ότι πρέπει να γίνει, αλλά το πρόβλημα είναι αν θα πάει σε βάθος, αν θα βγει κάτι. Η πείρα μας δεν λέει αυτό. Αξιοποιείται κυρίως για μια αντιπαράθεση, ανάμεσα στα δύο κόμματα που διεκδικούν την κυβερνητική εξουσία, στα δυο πρώτα κόμματα συνήθως και σε αυτή την κατεύθυνση, τελικά οδηγούνται σε ναυάγιο και δεν συζητιέται επί της ουσίας το πρόβλημα.

 

Κλείνω με ένα ερώτημα από ακροάτριά μας, η οποία δηλώνει ψηφοφόρος του ΚΚΕ -και δεν το δηλώνει μόνο σήμερα, που σας έχουμε εδώ- και λέει: “Θέλω να ρωτήσω το Γραμματέα πως εξηγείται το γεγονός ότι είμαστε στάσιμοι εκλογικά, δεν εισπράττουμε τη δυσαρέσκεια του κόσμου, για την ακρίβεια, για την αποτυχία στην αντιμετώπιση της πανδημίας, για τις συμφορές”;

Καταρχήν, να πούμε ότι οι δημοσκοπήσεις δίνουν μόνο στο ΚΚΕ αύξηση του ποσοστού του σε σχέση με το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών το ‘19, αλλά δεν στέκομαι σε αυτό. Επίσης είναι άλλοι οι δείκτες που πρέπει κανείς να μελετά στις δημοσκοπήσεις, γιατί δεν δίνουν εκλογικό αποτέλεσμα, κάνουν ανάλυση της σημερινής πραγματικότητας και της στάσης του ελληνικού λαού, του εκλογικού σώματος. Μιλάνε, όμως, αυτές για το αυξημένο κύρος που έχει σήμερα το Κόμμα, για το εύρος της απήχησης  των θέσεών του, για όλα τα ζητήματα, για πάρα πολλά ζητήματα, η διείσδυσή του σε άλλους πολιτικούς χώρους, σε σε ψηφοφόρους δηλαδή μέχρι σήμερα άλλων πολιτικών κομμάτων. Κι αυτό που λέμε εμείς και στην ακροάτρια, τη φίλη του Κόμματος, αλλά και σε όλους, είναι ότι υποσχόμαστε να δουλέψουμε καλύτερα, πιο αποτελεσματικά, ώστε να εκφραστεί και στις κάλπες αυτό.

 

Και ίσως ένα κρίσιμο θέμα Γραμματέα είναι το να έχει προτάσεις για όλα τα ζητήματα το κόμμα, όχι μόνο κριτική, αλλά συγκεκριμένες προτάσεις.

Ναι, ναι, σας είπα προτάσεις. Για την εξεταστική για παράδειγμα, για την ακρίβεια και τις ανατιμήσεις, για τα καύσιμα. Σας είπα προτάσεις για το φορολογικό όριο και πως πρέπει να είναι στη φορολογία σήμερα. Μιλάω για το σήμερα, έχουμε συγκεκριμένες προτάσεις, έχουμε καταθέσει τροπολογίες, τα αρνούνται οι πλειοψηφίες του ελληνικού κοινοβουλίου, που είναι κυρίως η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Πριν με εκατόν πενήντα τόσες ο ΣΥΡΙΖΑ, με τους ΑΝΕΛ, τώρα η ΝΔ μόνη της και απορρίπτουν συγκεκριμένες προτάσεις, που ωφελούν το λαό, ωφελούν τη νεολαία, ωφελούν τους εργαζόμενους.

 

Ανακοίνωση του Τμήματος Περιβάλλοντος της ΚΕ του ΚΚΕ – Να δυναμώσει τώρα ο αγώνας για ολοκληρωμένη αντιπλημμυρική προστασία

Για μια ακόμα φορά ένα καθ’ όλα αναμενόμενο καιρικό φαινόμενο, μια φθινοπωρινή καταιγίδα, θέτει σε κίνδυνο τη ζωή και την υγεία του λαού σε πολλές περιοχές της χώρας και συνοδεύεται από πλημμύρες και μεγάλες καταστροφές λαϊκών περιουσιών.

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει ως αιτία των καταστροφών την “ένταση” των καιρικών φαινομένων και την “κλιματική αλλαγή”, στερείται οποιασδήποτε σοβαρότητας.

Οι καταστροφές από πλημμυρικά φαινόμενα σε Αττική, Εύβοια, Κέρκυρα, Κεφαλλονιά και άλλες περιοχές, με τραγελαφικά φαινόμενα, όπως οι εικόνες μαθητών να “σκαρφαλώνουν” σε θρανία για να γλιτώσουν απ’ τα νερά, έρχονται να προστεθούν στο πλήθος παλαιότερων αντίστοιχων γεγονότων, από τη Μάνδρα, συνολικά την Αττική, μέχρι την Εύβοια και τη Θεσσαλία, υπογραμμίζοντας πως στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να διασφαλιστεί πραγματική προστασία του λαού από πλημμύρες κι άλλες καταστροφές. Το σημερινό αστικό κράτος, που με τόσο μεγάλη αποτελεσματικότητα διαλύει απεργίες, χρηματοδοτεί τους ομίλους με δισεκατομμύρια ευρώ, φορολογεί το λαό, αφήνοντας στο απυρόβλητο τα κέρδη εφοπλιστών και βιομηχάνων, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις στα εργατικά – λαϊκά στρώματα ενός συνηθισμένου, προβλέψιμου και αναμενόμενου εποχικού καιρικού φαινομένου.

Οι μόνιμες πλημμύρες και πυρκαγιές, οι διαχρονικές εγκληματικές ευθύνες των κυβερνήσεων για την προστασία της ζωής και της υγείας του λαού, δείχνουν πως η αποτελεσματικότητα του κράτους αφορά μόνο τη διασφάλιση των κερδών και της εξουσίας του κεφαλαίου.

Η καπιταλιστική ιδιοκτησία στη γη, οι ανταγωνισμοί για τις χρήσεις της και η εμπορευματοποίηση του νερού, καθιστούν αδύνατο τον ολοκληρωμένο σχεδιασμό αντιμετώπισης των πλημμυρικών φαινομένων, που πρέπει να ξεκινά απ’ την πρόβλεψη και την ολοκληρωμένη διαχείριση της χρήσης γης, των βουνών και των δασικών οικοσυστημάτων, του υδρολογικού κύκλου, μέχρι τα αναγκαία έργα υποδομής. Ο ανταγωνισμός ομίλων και επιχειρήσεων διαφόρων κλάδων (τουρισμού, ενέργειας κλπ), αντανακλάται στην πολεοδομική αναρχία και στην αδυναμία ουσιαστικής αντιπλημμυρικής θωράκισης του αστικού ιστού.

Στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα ο χωροταξικός σχεδιασμός, οι χρήσεις γης, οι αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ βιομηχανικών εγκαταστάσεων και κατοικημένων περιοχών, η δόμηση, η ύπαρξη ελεύθερων χώρων, η κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων, καθορίζονται, τελικά, με κριτήριο τη διασφάλιση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων και όχι με κριτήριο την προστασία από φυσικά φαινόμενα και την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Τα μπαζωμένα ρέματα, η άναρχη επέκταση του σχεδίου πόλης, η τσιμεντοποίηση, οι ακατάλληλες κατοικίες, η έλλειψη ολοκληρωμένης διαχείρισης των υδατορεμάτων και γενικότερα του συνόλου της λεκάνης απορροής κάθε περιοχής, η επικίνδυνη γειτνίαση επικίνδυνων βιομηχανικών εγκαταστάσεων με κατοικημένες περιοχές, με κίνδυνο ενός ατυχήματος μεγάλης έκτασης σε περίπτωση πλημμύρας, είναι εκφράσεις της απουσίας ολοκληρωμένου σχεδιασμού αντιπλημμυρικής προστασίας.

Η δασοκτόνα πολιτική και η πολιτική εμπορευματοποίησης της γης, που αποτελούν την πραγματική αιτία των καταστροφικών πυρκαγιών, έχουν επιδεινώσει το πρόβλημα στις περιοχές που έχουν πληγεί από πυρκαγιές, όπως στη Β. Εύβοια, την Πελοπόννησο, χωρίς να έχουν πραγματοποιηθεί τα αναγκαία αντιπλημμυρικά έργα.

Οι ανταγωνισμοί μεταξύ των ομίλων για τα ποσοστά κέρδους και την κατανομή των πόρων, καθιστούν αδύνατη την ιεράρχηση των αντιπλημμυρικών έργων και το σχεδιασμό τους σε μεγάλη κλίμακα με κριτήριο τη μέγιστη δυνατή προστασία. Η κατασκευή τους γίνεται με κριτήριο το κέρδος των ξεχωριστών ομίλων που τα παράγουν, οδηγώντας σε κακοτεχνίες, υπερτιμολογήσεις και σπατάλη. Ο σχεδιασμός των έργων δεν γίνεται λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη προστασίας από μεγάλης έντασης πλημμύρες και έτσι έργα που έχουν γίνει, αποδεικνύονται αποσπασματικά και ανεπαρκή. Γενικότερα, η αναρχία και το κυνήγι του κέρδους στον καπιταλισμό καθιστούν αδύνατη την ολοκληρωμένη εξέταση κάθε παρέμβασης, οδηγώντας για παράδειγμα σε τεχνικά έργα που μπορεί να επιδεινώνουν πλημμυρικά φαινόμενα. Η οργάνωση της καπιταλιστικής παραγωγής, όχι μόνο δεν χωρά την προστασία του λαού ως απόλυτη προτεραιότητα, αλλά -στην πραγματικότητα- έρχεται σε αντίθεση με αυτή.

Η πρόληψη και η αντιμετώπιση, όταν εκδηλωθεί, είναι επίσης ανεπαρκής. Η απουσία στοιχειωδών μέτρων πρόληψης, όπως ο αναγκαίος τακτικός έλεγχος, καθαρισμός και συντήρηση υποδομών και δικτύων (π.χ. καθαρισμός ρεμάτων και φρεατίων), είναι αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης από το κράτος για τις σχετικές υπηρεσίες και της λειτουργίας των δήμων και περιφερειών με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Οι μηχανισμοί του κράτους για την αντιμετώπιση φυσικών και τεχνολογικών καταστροφών υποχρηματοδοτούνται κι είναι υποστελεχωμένοι, με ελλιπή μέσα και εξοπλισμό, ο πληθυσμός είναι ανεκπαίδευτος, ενώ η παραγωγική διαδικασία δεν σταματά, παρά τους τεράστιους κινδύνους για τη ζωή των εργαζόμενων, ακόμα και κατά τη μεταφορά τους, καθώς το κέρδος είναι το μοναδικό κριτήριο.

Οι τεράστιες διαχρονικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων, της σημερινής της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και των προηγούμενων, για την έλλειψη μέτρων ουσιαστικής πρόληψης, εκπαίδευσης του πληθυσμού, αντιμετώπισης των φαινομένων όταν εκδηλωθούν, αποτυπώνουν τελικά τον ίδιο το ρόλο του αστικού κράτους και την αδυναμία του καπιταλισμού να διασφαλίσει τις ανάγκες του λαού.

Οι συνεχείς καταστροφές από πλημμύρες και φωτιές υπογραμμίζουν την ανάγκη μιας ριζικής αλλαγής πορείας. H διασφάλιση ολοκληρωμένης διαχείρισης και αντιπλημμυρικής προστασίας, ο σχεδιασμός και η υλοποίηση των απαραίτητων αντιπλημμυρικών έργων για τη συνδυασμένη κάλυψη των κοινωνικών αναγκών και την ουσιαστική αντιμετώπιση των πλημμυρικών φαινομένων προϋποθέτουν μια ριζικά διαφορετική διέξοδο. Μπορούν να διασφαλιστούν μόνο στο έδαφος της κοινωνικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και του επιστημονικού κεντρικού σχεδιασμού, της εργατικής εξουσίας του σοσιαλισμού.

Απέναντι στο εχθρικό για το λαό κράτος, πρέπει και μπορεί άμεσα να υψωθεί η μεγάλη δύναμη της λαϊκής πρωτοβουλίας. Οι Φορείς και οι Επιτροπές Αγώνα, που ήδη συντονίζουν το βηματισμό τους, μετά το κάλεσμα των Συντονιστικών Επιτροπών Πυρόπληκτων Β. Ευβοίας δείχνουν το δρόμο.

Σε όλα τα σωματεία, τους συλλόγους, τους φορείς του εργατικού – λαϊκού κινήματος, πρέπει να δυναμώσει η αγωνιστική διεκδίκηση, η απαίτηση:

–να διασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή κινητοποίηση για τη γρήγορη αποκατάσταση προβλημάτων και η πλήρης αποζημίωση των πληγέντων,

–άμεσα και όπου συνεχίζονται τα έντονα καιρικά φαινόμενα, να διακόπτονται όλες οι μη αναγκαίες δραστηριότητες, χωρίς καμία επιβάρυνση των εργαζόμενων,

κατάργηση του αντιλαϊκού πλαισίου χρήσεων γης, που την παραδίδει στο μεγάλο κεφάλαιο, δασικά οικοσυστήματα προς όφελος των εργαζομένων, με κατάργηση των αντιδασικών νόμων,

–ουσιαστική αύξηση της χρηματοδότησης της αντιπλημμυρικής προστασίας, φορολογώντας το μεγάλο κεφάλαιο, ολοκληρωμένη διαχείριση των λεκανών απορροής, με άμεση και ορθολογική διευθέτηση των υδατορεμάτων, μελέτες αντιπλημμυρικής προστασίας σε επίπεδο υδατικών διαμερισμάτων, με κριτήρια συνδυασμένης κάλυψης των λαϊκών αναγκών, έλεγχο του συνόλου των τεχνικών έργων για τις επιπτώσεις στα πλημμυρικά φαινόμενα, αντιπλημμυρικά τεχνικά έργα που να καλύπτουν συνδυασμένα τις λαϊκές ανάγκες,

            ενίσχυση του προσωπικού, των μέσων και της εκπαίδευσης των φορέων Πολιτικής Προστασίας, ουσιαστική ενημέρωση και εκπαίδευση του πληθυσμού.

 

 

ΑΘΗΝΑ 15/10/2021

 

Πόσο χρήσιμη ήταν αυτή η ανάρτηση;

Κάντε κλικ σε ένα αστέρι για να το αξιολογήσετε!

Μέση βαθμολογία 0 / 5. Πλήθος ψήφων 0

Δεν υπάρχουν ψήφοι μέχρι τώρα! Γίνετε ο πρώτος που θα αξιολογήσει αυτήν την ανάρτηση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *