Έκδοση ευρωομολόγων με εγγύηση της Κομισιόν ζητά για την αντιμετώπιση της κρίσης του κορονοϊού το Σπινέλι Γκρουπ του ΕK


0
(0)

Έκδοση ευρωομολόγων με εγγύηση της Κομισιόν ζητά για την αντιμετώπιση της κρίσης του κορονοϊού το Σπινέλι Γκρουπ του ΕK

  • Έκδοση ευρωομολόγων με εγγύηση της Κομισιόν, δραστική ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Προϋπολογισμού και σημαντική αύξηση των ίδιων πόρων, ζητά για την αντιμετώπιση της κρίσης του κορονοϊού το Σπινέλι Γκρουπ του Ευρωκοινοβουλίου.

  • Συνυπογράφει ο Δημ. Παπαδημούλης.

  • «Ένα Ταμείο Ανάκαμψης που θα εκδίδει ευρωομόλογα είναι η πιο άμεση και απλή λύση στην παρούσα, οξεία κρίση της Ευρώπης».

Την έκδοση ευρωομολόγων ανασυγκρότησης με μακρά ωρίμανση και εγγύηση της Κομισιόν, την δραστική ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Προϋπολογισμού και τη σημαντική αύξηση των ίδιων πόρων της ΕΕ ζητούν σε έκθεσή τους τα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής του Σπινέλι Γκρουπ του Ευρωκοινοβουλίου, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η πολυεπίπεδη κρίση του κορονοϊού στην Ευρώπη και να αρθεί το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΠΔΠ 2021-27).

Την έκθεση υπό τον τίτλο “Μια ομοσπονδιακή Ευρώπη: Η έξοδος από την κρίση“ συνυπογράφουν μεταξύ άλλων, ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Δημήτρης Παπαδημούλης, ο επικεφαλής της ιταλικής αντιπροσωπείας του Δημοκρατικού Κόμματος στο ευρωκοινοβούλιο, BrandoBenifei, και ο Βέλγος ευρωβουλευτής και πρώην Πρόεδρος της Πολιτικής Ομάδας των Φιλελευθέρων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, GuyVerhofstadt.

«Το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο είναι υπό διαπραγμάτευση, ενώ βρισκόμαστε στη μέση μιας ευρύτερης πολιτικής κρίσης που προκαλείται από την πανδημία του κορονοϊού» επισημαίνουν οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές, υπογραμμίζοντας την επιτακτική ανάγκη να δοθεί μια αποτελεσματική απάντηση στην κρίση της πανδημίας, η οποία να προϋποθέτει «την κατανομή των κινδύνων και τη συγκέντρωση πόρων σε Ενωσιακό επίπεδο».

Σε αυτό το πλαίσιο, ζητούν αφενός, να αυξηθούν σημαντικά οι ίδιοι πόροι της ΕΕ, μέσω της εύρεσης νέων πηγών εσόδων, οι οποίες μπορεί να προκύψουν από την επιβολή φόρων επί των μη ανακυκλώσιμων πλαστικών και του συστήματος εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα της ΕΕ, την εισαγωγή ενός ψηφιακού φόρου και την υιοθέτηση ενός εταιρικού φόρου, και αφετέρου καλούν την Κομισιόν να δράσει για να δημιουργηθεί ένα ευρωομόλογο ανάκαμψηςτο οποίο θα διασφαλίζεται από την Ένωση και όχι από τα κράτη μέλη.

«Ένα Ταμείο Ανάκαμψης που θα εκδίδει ευρωομόλογα είναι η πιο άμεση και απλή λύση στην παρούσα, οξεία κρίση της Ευρώπης» καταλήγουν οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές.

Έκδοση ευρωομολόγων με εγγύηση της Κομισιόν ζητά για την αντιμετώπιση της κρίσης του κορονοϊού το Σπινέλι Γκρουπ του ΕK

  • Έκδοση ευρωομολόγων με εγγύηση της Κομισιόν, δραστική ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Προϋπολογισμού και σημαντική αύξηση των ίδιων πόρων, ζητά για την αντιμετώπιση της κρίσης του κορονοϊού το Σπινέλι Γκρουπ του Ευρωκοινοβουλίου.
  • Συνυπογράφει ο Δημ. Παπαδημούλης.
  • «Ένα Ταμείο Ανάκαμψης που θα εκδίδει ευρωομόλογα είναι η πιο άμεση και απλή λύση στην παρούσα, οξεία κρίση της Ευρώπης».

 Την έκδοση ευρωομολόγων ανασυγκρότησης με μακρά ωρίμανση και εγγύηση της Κομισιόν, την δραστική ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Προϋπολογισμού και τη σημαντική αύξηση των ίδιων πόρων της ΕΕ ζητούν σε έκθεσή τους τα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής του Σπινέλι Γκρουπ του Ευρωκοινοβουλίου, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η πολυεπίπεδη κρίση του κορονοϊού στην Ευρώπη και να αρθεί το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΠΔΠ 2021-27).

Την έκθεση υπό τον τίτλο “Μια ομοσπονδιακή Ευρώπη: Η έξοδος από την κρίση“ συνυπογράφουν μεταξύ άλλων, ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Δημήτρης Παπαδημούλης, ο επικεφαλής της ιταλικής αντιπροσωπείας του Δημοκρατικού Κόμματος στο ευρωκοινοβούλιο, Brando Benifei, και ο Βέλγος ευρωβουλευτής και πρώην Πρόεδρος της Πολιτικής Ομάδας των Φιλελευθέρων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Guy Verhofstadt.

«Το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο είναι υπό διαπραγμάτευση, ενώ βρισκόμαστε στη μέση μιας ευρύτερης πολιτικής κρίσης που προκαλείται από την πανδημία του κορονοϊού» επισημαίνουν οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές, υπογραμμίζοντας την επιτακτική ανάγκη να δοθεί μια αποτελεσματική απάντηση στην κρίση της πανδημίας, η οποία να προϋποθέτει «την κατανομή των κινδύνων και τη συγκέντρωση πόρων σε Ενωσιακό επίπεδο».

 

Σε αυτό το πλαίσιο, ζητούν αφενός, να αυξηθούν σημαντικά οι ίδιοι πόροι της ΕΕ, μέσω της εύρεσης νέων πηγών εσόδων, οι οποίες μπορεί να προκύψουν από την επιβολή φόρων επί των μη ανακυκλώσιμων πλαστικών και του συστήματος εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα της ΕΕ, την εισαγωγή ενός ψηφιακού φόρου και την υιοθέτηση ενός εταιρικού φόρου, και αφετέρου καλούν την Κομισιόν να δράσει για να δημιουργηθεί ένα ευρωομόλογο ανάκαμψης, το οποίο θα διασφαλίζεται από την Ένωση και όχι από τα κράτη μέλη.

«Ένα Ταμείο Ανάκαμψης που θα εκδίδει ευρωομόλογα είναι η πιο άμεση και απλή λύση στην παρούσα, οξεία κρίση της Ευρώπης» καταλήγουν οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές.

 

Ακολουθεί ολόκληρη η έκθεση (μεταφρασμένη στα ελληνικά):

ΣΠΙΝΕΛΙ ΓΚΡΟΥΠ

Αυτή η έκθεση προτείνει έναν τρόπο για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο στο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (2021-27). Προτείνουμε την αναδιάρθρωση του Προϋπολογισμού της ΕΕ σε ομοσπονδιακά και συνομοσπονδιακά μέρη. Τα ευρωομόλογα, τότε, θα μπορούσαν να εφαρμοστούν, χωρίς αλλαγή της συνθήκης ή παραβίαση του κανόνα για έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό, και χωρίς επιπλέον κόστος για τα εθνικά ταμεία. Μόνο εάν η ΕΕ ενεργήσει ομοσπονδιακά, θα αποκτήσει την κοινή δημοσιονομική πολιτική που χρειάζεται για να επενδύσει στην οικονομική ανάκαμψη.

Μια ομοσπονδιακή Ευρώπη: Η έξοδος από την κρίση

Από τη δημόσια υγεία στη συνταγματική κρίση

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται για ακόμη μία φορά σε αδιέξοδο. Η πανδημία του κορονοϊού έχει δημιουργήσει μια νέα οικονομική κρίση. Ενώ ήταν βέβαιο πως μετά την οικονομική κρίση του 2008 θα εμφανιζόταν κάποια στιγμή ένα ακόμα οικονομικό σοκ, δεν ήμασταν σίγουροι για το χρονοδιάγραμμα, την προέλευση και τη συμμετρία αυτού. Ούτε θα μπορούσαμε να προβλέψουμε την μεγάλη κλίμακα της κρίσης: την κατάρρευση της προσφοράς και της ζήτησης, το κλείσιμο τουλάχιστον για το πρώτο εξάμηνο του 2020 πολλών επιχειρήσεων και την ταχέως αυξανόμενη ανεργία που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία βαθιά ύφεση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι αρκετά ισχυρή για να αντιμετωπίσει αυτή την κρίση με γαλήνη. Το σχέδιο ενοποίησης, 70 ετών σήμερα, απέχει αρκετά από το να ολοκληρωθεί. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα πείραμα ολοκλήρωσης που πραγματοποιείται σε πραγματικό χρόνο. Δεν υπάρχει προηγούμενο για έναν αριθμό εθνών-κρατών να συμμετέχουν εθελοντικά στην οικοδόμηση μιας ομοσπονδιακής ένωσης. Η εμφάνιση παλαιότερων ομοσπονδιών, ιδίως των ΗΠΑ, διατυπώνουν αναλογίες, αλλά δεν προσφέρουν έναν σαφή χάρτη πορείας για την σύγχρονη Ευρώπη.

Ως εκ τούτου, η Ένωση είναι σήμερα ένα υβρίδιο, εν μέρει ομοσπονδιακό και εν μέρει συνομοσπονδιακό. Η ομοσπονδιακή φιλοδοξία – για “όλο και πιο στενή Ένωση” – δεν είναι νεκρή, αλλά δεν επιτάσσει, πλέον, την πίστη όλων των κρατών-μελών ή των πολιτικών κομμάτων.1 Μέσω διαδοχικών αλλαγών στις Συνθήκες και ορισμένης νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την εύρεση πορείας, η Ένωση οικοδόμησε την υπερεθνική της εξουσία. Αλλά τα περισσότερα θεσμικά όργανα της ΕΕ εξακολουθούν να λειτουργούν με διακυβερνητικό τρόπο και παραδοσιακές διπλωματικές μεθόδους. Η διαδικασία λήψης αποφάσεων σε μια συνομοσπονδιακή Ευρώπη είναι αργή και άτακτη, αφήνοντας το δυναμικό της Ένωσης στο σύνολό του ανεκπλήρωτο και τη διακυβέρνησή της αδύναμη.

Η εξάπλωση του κορονοϊού ρίχνει την Ευρωπαϊκή Ένωση στην επόμενη συνταγματική της κρίση. Διότι, η Ένωση είναι μια ημιτελής υπόθεση (‘’unfinished business’’), μια εύθραυστη πολιτεία υπό πίεση. Η συζήτηση για το «μέλλον της Ευρώπης» είναι αβέβαιη. Καμία σταθερή συναίνεση γύρω από το τελικό μέγεθος και το σχήμα της Ένωσης δεν έχει επιτευχθεί. Πράγματι, το Ηνωμένο Βασίλειο -ένα από τα μεγαλύτερα κράτη της Ένωσης- μόλις αποχώρησε. Οι ευρωσκεπτικιστές ηγέτες σε Ουγγαρία και Πολωνία αμφισβητούν την υπόθεση του κράτους δικαίου, στην οποία στηρίζεται ο ισχυρισμός της Ένωσης για νομιμότητα.2

Η δημιουργία της εσωτερικής αγοράς και του ενιαίου νομίσματος αποτελούν σπουδαία επιτεύγματα. Ωστόσο, κινδυνεύουν να υπονομευθούν από την αποτυχία των ηγετών της ΕΕ να συνεχίσουν την διαδικασία ολοκλήρωσης στο λογικό της συμπέρασμα. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) πρέπει να διαχειρίζεται την κοινή νομισματική πολιτική της, χωρίς τη βοήθεια μιας κοινής δημοσιονομικής πολιτικής που διαχειρίζεται η Κομισιόν. Η ΕΚΤ αναμένεται να σταθεροποιήσει το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης, χωρίς να έχει την κατάλληλη εποπτεία των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών του τομέα. Το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαθέτει κεντρική δημοσιονομική πολιτική για να συμπληρώσει τις εθνικές δημοσιονομικές πολιτικές των κρατών μελών του ευρώ έχει οδηγήσει σε μια μεγάλη συζήτηση σχετικά με τη δημιουργία μιας μοναδικής δημοσιονομικής αρχής για την Ευρωζώνη. Τίποτα δεν έχει αποφασιστεί, ωστόσο, αφήνοντας την ΕΚΤ αποκλειστικά υπεύθυνη για την κατανομή των κινδύνων στην Ευρωζώνη.

Φυσικά, μια κοινή δημοσιονομική πολιτική θα απαιτούσε τη δημιουργία μιας ευδιάκριτα ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Ένωσης. Η Κομισιόν έχει σχεδιαστεί για να ενεργεί ως πρωτο-κυβέρνηση, αλλά πρέπει να μοιράζεται την εκτελεστική της εξουσία με το Συμβούλιο σε πολλούς τομείς. Παρόλο που το ίδιο το Συμβούλιο, και ο ανώτερος εταίρος του, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, μπορούν να ψηφίσουν για τη λήψη αποφάσεων, συνήθως προτιμούν τη μεγαλύτερη και πιο δύσκολη πορεία δράσης, αυτή της ομοφωνίας.  Σε κάθε περίπτωση, ο κανόνας για ομοφωνία εξακολουθεί να επιβάλλεται σε όλες τις κρίσιμες αποφάσεις συνταγματικού χαρακτήρα.

Σε άλλους τομείς, επίσης, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα παραμένει ημιτελές. Η περίπλοκη ‘υπηρεσία εξωτερικής δράσης‘ δεν έχει σοβαρή κοινή εξωτερική πολιτική, και ακόμη λιγότερο δεν υπάρχει κοινή αμυντική πολιτική ή ολοκληρωμένες στρατιωτικές δυνάμεις. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάνει ό,τι μπορεί για να φέρει δημοκρατική λογοδοσία στην Ένωση, αλλά δεν εκλέγεται σε υπερεθνική βάση και δεν μετέχει σε ομοσπονδιακά πολιτικά κόμματα για να συνδεθεί με το εκλογικό σώμα. Επιπλέον, υπάρχουν ακόμη πάρα πολλοί περιορισμοί για την πλήρη νομοθετική εξουσία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κυρίως όσον αφορά τα δημοσιονομικά θέματα. Εν τω μεταξύ, τα εθνικά κοινοβούλια δεν μπορούν να ενεργήσουν ομοσπονδιακά, ακόμη κι αν το επιθυμούσαν. Σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, η επιρροή στη διαμόρφωση του γενικού συμφέροντος της Ένωσης παραμένει ασθενής.

Η Συνθήκη της Λισαβόνας (2007) -η τελευταία Συνθήκη της Ένωσης- περιλαμβάνει διατάξεις που θα βελτιστοποιούσαν τη λήψη αποφάσεων με δημοκρατικό τρόπο, αλλά αυτές δεν χρησιμοποιούνται.3 Πουθενά αλλού οι εσωτερικές αντιφάσεις για τη δομή της ΕΕ δεν εκτίθενται περισσότερο απ’ ό,τι στον τακτικό γύρο διαφωνιών σχετικά με τις δαπάνες. Κάθε επτά χρόνια και μετά από εξουθενωτικές διαπραγματεύσεις για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΠΔΠ), το οποίο πρέπει να αποφασίζεται ομόφωνα, αναστενάζουμε και λέμε ‘’ποτέ ξανά’’.4 Αλλά, η μεταρρύθμιση του συστήματος δεν λαμβάνει ποτέ χώρα. Ύστερα από εφτά χρόνια επιστρέφουμε στο σημείο απ’ όπου ξεκινήσαμε: με διαμάχες μεταξύ των πλουσιότερων και των φτωχότερων κρατών, ξεφτισμένη διάθεση και, εν τέλει, υπoβέλτιστα αποτελέσματα.

 

Σε ποια θέματα διαφωνούμε;

Ο τρέχων προϋπολογισμός της ΕΕ ανέρχεται ετησίως σε 150 δισ. ευρώ (μικρότερος από αυτόν του Βελγίου) και αντιπροσωπεύει μόνο το 2% της συνολικής αγοραστικής δύναμης των εθνικών προϋπολογισμών των 27 κρατών μελών. Όπως και η ίδια η Ένωση, ο προϋπολογισμός αποτελεί ένα υβριδικό δημιούργημα, εν μέρει ομοσπονδιακό και εν μέρει συνομοσπονδιακό. Η δυνατότητα της ΕΕ για δανεισμό και δαπάνες περιορίζεται αυστηρά από το ανώτατο όριο του 1,23% του ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος, όπως υπαγορεύεται στην απόφαση του 2014 για τους ‘’ίδιους πόρους’’5.

Τα έσοδα για τον προϋπολογισμό παρέχονται ως επί το πλείστον σε ομοσπονδιακή βάση. Το μεγαλύτερο μέρος -περίπου το 70%- του εισοδήματος της ΕΕ παρέχεται από άμεσες συνδρομές από τα εθνικά ταμεία, βάσει του ΑΕΕ του κάθε κράτους μέλους. Αυτά τα τέλη συμπληρώνονται από τη μεταφορά μιας δόσης από τον ΦΠΑ στις εθνικές αποδείξεις. Το υπόλοιπο των εσόδων -περίπου το 15%- προέρχεται από ‘’γνήσιους ίδιους πόρους’’, δηλαδή δασμούς, εισφορές και πρόστιμα που επιβάλλονται απευθείας στην Επιτροπή.

Οι συζητήσεις για τις δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις διαρκούν επ’ άπειρον. Έχουν γίνει πολλές καλές προτάσεις για να καταστεί το σύστημα πιο διαφανές και να επικεντρωθεί στη βελτίωση της προστιθέμενης αξίας των δαπανών της ΕΕ και ο προϋπολογισμός να κλίνει προς την κάλυψη σύγχρονων πολιτικών αναγκών (όπως η επιστημονική έρευνα, η ψηφιοποίηση και ο μετριασμός της κλιματικής αλλαγής) και μακριά από τις παραδοσιακές πολιτικές που χρειάζονται μεταρρύθμιση (κυρίως, η γεωργία). Αξιοσημείωτοι στόχοι για αυξημένη δικαιοσύνη, επάρκεια και σταθερότητα συμφωνούνται κατά κανόνα – στη συνέχεια όμως αγνοούνται στην πράξη. Η δημοκρατική λογοδοσία εξασθενεί, επειδή το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στερείται του δικαιώματος για συν-απόφαση επί των εσόδων.

 

Καμία σοβαρή διαρθρωτική μεταρρύθμιση των οικονομικών της ΕΕ δεν έχει πραγματοποιηθεί. Τα κράτη μέλη έχουν εμμονή με την πρακτική της δίκαιης ανταπόδοσης (“juste retour”) – αυτό που κάποτε η Μάργκαρετ Θάτσερ περιέγραψε, μάλλον αγενώς, ως ‘’επιστροφή των χρημάτων μας’’. Σε αυτή την κατάσταση, όπου η έννοια του κοινού καλού παραβλέπεται, η συζήτηση διαχωρίζει τις χώρες σε καθαρούς συνεισφέροντες και καθαρούς λήπτες. Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών του ‘’λιτού’’ Βορρά διακηρύττουν την άρνησή τους να αυξήσουν τα εμβάσματα προς τις σπάταλες χώρες του Νότου. Η αρχή της αλληλεγγύης μεταξύ κρατών και πολιτών, η οποία εμποτίζει τις συνθήκες της ΕΕ, εξαφανίζεται.6

Οι πρόσφατες προσπάθειες στο Συμβούλιο για τη διαπραγμάτευση μιας συμφωνίας δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο παρέδωσε ξανά την σκυτάλη στην Επιτροπή, στην οποία και ζητήθηκε να υποβάλει τις επόμενες εβδομάδες νέες προτάσεις για το επόμενο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (2021-27). Μπορεί να τα καταφέρει;

 

Μη χάσουμε ποτέ μία κρίση

Παραδόξως, είναι τυχαίο ότι το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο είναι υπό διαπραγμάτευση στη μέση της ευρύτερης πολιτικής κρίσης που προκαλείται από την πανδημία. Εάν η Ένωση δεν μπορεί να αρθεί στο επίπεδο αυτής της μοναδικά κρίσιμης περίστασης, δικαιολογημένα θα αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση.

Θα απαιτηθεί μεσοπρόθεσμα μια τεράστια δημοσιονομική ώθηση για να ανακάμψει η Ευρώπη από την οικονομική κατάρρευση. Τον Απρίλιο, η ΕΕ συμφώνησε ένα μικρής κλίμακας πακέτο βραχυπρόθεσμων μέτρων για την αύξηση των πιστωτικών ορίων σε εκείνα τα κράτη που έχουν πληγεί περισσότερο από την πανδημία. Όσο χρήσιμες και αν είναι αυτές οι πρωτοβουλίες, δεν αποτελούν το ζήτημα για μια μακροοικονομική ανάκαμψη. Πράγματι, τα κράτη που δέχονται έπειτα από σκληρή πίεση προγράμματα διάσωσης από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (“ESM”) ή δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (“EIB”) θα επιβαρυνθούν περαιτέρω με επιπρόσθετο βάρος στο εθνικό τους χρέος. Οι περιφερειακές ανισότητες εντός της Ευρωζώνης θα ενισχυθούν. Τα spreads ήδη διευρύνονται παρά την ενεργή αγορά ιταλικών και ισπανικών ομολόγων από την ΕΚΤ. Είναι δύσκολο να δούμε με ποιον τρόπο η Ένωση μπορεί να αποτρέψει μια ακόμη τραπεζική κρίση, μόλις καταστεί σαφής η πλήρης κλίμακα της οικονομικής κρίσης.

Η Επιτροπή θα πρέπει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και να υπενθυμίσει στο Συμβούλιο την ομοσπονδιακή αρχή της επικουρικότητας, όταν υποβάλλει τις προτάσεις της. Αυτή η αρχή καθοδηγεί την Ένωση να αναλάβει δράση σε Ενωσιακό επίπεδο ‘’εάν και στο βαθμό που οι στόχοι της προτεινόμενης δράσης δεν μπορούν να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη … αλλά μπορεί μάλλον, λόγω της κλίμακας ή των επιπτώσεων της προτεινόμενης δράσης, να επιτευχθούν καλύτερα σε επίπεδο Ένωσης’’.7 Οι ευρωσκεπτικιστές χρησιμοποιούν εδώ και πολύ καιρό την επικουρικότητα ως επιχείρημα κατά της αύξησης των αρμοδιοτήτων της ΕΕ. Σήμερα, οι φεντεραλιστές πρέπει να αναμορφώσουν αυτή την αρχή για να υποστηρίξουν το ακριβώς αντίθετο.

Αυτονόητα, μια αποτελεσματική απάντηση στην κρίση της πανδημίας απαιτεί την κατανομή των κινδύνων και τη συγκέντρωση πόρων σε Ενωσιακό επίπεδο. Όταν τα θεσμικά όργανα της ΕΕ έχουν την ευθύνη στη διαχείριση του κοινού κινδύνου, η εξουσία στη λήψη των αποφάσεων πρέπει να είναι ομοσπονδιακή και όχι συνομοσπονδιακή. Οι διακυβερνητικές ρυθμίσεις επιτρέπουν σε κάθε κράτος μέλος, ειδικά στα πλουσιότερα και μεγαλύτερα κράτη, να ασκήσουν βέτο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι συνομοσπονδίες είναι ακόμη πιο δύσκολο να διευθυνθούν απ’ ότι οι ομοσπονδίες, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με δημοκρατική πλειοψηφία. Από την πλευρά της η Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει μακρά εμπειρία στο να λειτουργεί καλά μέσω της υπερεθνικής, Κοινοτικής μεθόδου – και κάπως λιγότερο καλά διακυβερνητικά.

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν έχει μπει ακόμα στη διαδικασία να σκεφτεί ομοσπονδιακά. Στη Σύνοδο της 23ης Απριλίου, οι ηγέτες κατέληξαν σε μία μακρά και ασαφή επιχειρηματολογία σχετικά με το κατά πόσον τα πολύ περιορισμένα οικονομικά κίνητρα που συμφωνήθηκαν ύστερα από τόσο επίπονες διαδικασίες, θα πρέπει να λάβουν τη μορφή δανείων ή επιχορηγήσεων. Όταν η Πρόεδρος της Επιτροπής διατύπωσε τον ισχυρισμό υπέρ της κεντρικής θέσης που πρέπει να κατέχει ο προϋπολογισμός στο πακέτο διάσωσης, υπονοούσε ότι η Επιτροπή πρέπει να εξουσιοδοτηθεί με την αρμοδιότητα να αξιοποιεί χρήματα που έχουν εξασφαλιστεί έναντι της κοινής ευθύνης όλων των κρατών μελών. Ωστόσο, αυτή η πρόταση απορρίφθηκε, επειδή απέτυχε να απαλλάξει τις ‘λιτές’ χώρες από τον κίνδυνο τα ασθενέστερα κράτη να αθετήσουν τις δεσμεύσεις τους.

 

Ομοσπονδιακά ομόλογα ανάκαμψης

Τώρα είναι η ώρα να αναγκάσουμε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να συζητήσει την αξία του να εγκατασταθεί ένα επίπεδο αρμόδιας κυβέρνησης πάνω από το επίπεδο των κρατών μελών. Αξιοποιώντας την ευκαιρία για ριζική μεταρρύθμιση των οικονομικών της ΕΕ, η Επιτροπή θα πρέπει να προτείνει τη δημιουργία ενός οχήματος ειδικού σκοπού – ενός ομοσπονδιακού ευρωομολόγου, το οποίο θα διασφαλίζεται από την Ένωση και όχι από τα κράτη μέλη.8

Τα νέα κονδύλια που θα δημιουργηθούν δεν θα αποτελούν μέρος του προϋπολογισμού της ΕΕ, αλλά οι τόκοι για τους κατόχους ευρωομολόγων που θα καταβάλλονται αποκλειστικά από αυτό το μέρος του προϋπολογισμού, βάσει των πραγματικών ίδιων πόρων. Το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο θα αναδιαρθρώσει και θα ταξινομήσει τον προϋπολογισμό σε δύο περιμετρικά και περιφραγμένα τμήματα.  Οι εθνικές συνεισφορές με βάση το ΑΕΕ θα παραμείνουν ανεπηρέαστες από την ανάπτυξη της αυτόνομης δημοσιονομικής ικανότητας της Ένωσης. Τα εθνικά ταμεία θα εξοικονομήσουν χρήματα και θα διατηρηθεί ο σημαντικός κανόνας για έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό της ΕΕ.9

 

Για να λειτουργήσει αυτό το σχέδιο, δύο πράγματα πρέπει να συμβούν. Πρώτον, πρέπει να επεκταθεί δραστικά το τμήμα των εσόδων που προέρχεται από γνήσιους ίδιους πόρους. Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έχει ήδη προτείνει ορισμένες νέες πηγές εσόδων. Σε αυτές περιλαμβάνονται: ένας ψηφιακός φόρος, φόροι επί των μη ανακυκλώσιμων πλαστικών και του συστήματος εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα της ΕΕ, καθώς και ένας εταιρικός φόρος έπειτα από συμφωνία για μια ενοποιημένη βάση. Άλλες ιδέες, συμπεριλαμβανομένης ενός φόρου επί των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, είναι, επίσης, διαθέσιμες. Επιπλέον, μια διεξοδική μεταρρύθμιση στο σύστημα του ΦΠΑ θα επέτρεπε μια δόση αυτού του φόρου να υποθηκεύεται απευθείας για τους σκοπούς της ΕΕ. Όποιοι νέοι φόροι εισαχθούν πρέπει να συνδεθούν με τις  κοινές στρατηγικές πολιτικές της Ένωσης. Οι πολίτες της ΕΕ πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη ότι οι φόροι τους ξοδεύονται με παραγωγικό και αποτελεσματικό τρόπο.

Η δεύτερη απαραίτητη μεταρρύθμιση συνεπάγεται με την άρση του ανώτατου ορίου για τους ίδιους πόρους, προκειμένου να επιτραπεί η έκδοση μιας ευρείας κλίμακας ευρωομολόγων, χωρίς να διακυβεύεται η αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ένωσης σε ΑΑΑ. Η Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν μίλησε για προσωρινή αύξηση του ανώτατου ορίου στο 2% του ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος. Ωστόσο, ένα μόνιμο ανώτατο όριο της τάξης του 2.5% θα επέτρεπε στην Ένωση να δανείζεται έως 400 δισ. κάθε χρόνο (2,8 τρισ. ευρώ κατά την επταετή περίοδο του νέου Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου).10 Αυτά τα χρήματα αποτελούν ένα σοβαρό ποσό προς διάθεση για το ταμείο της ΕΕ.

Όσον αφορά τον τύπο των ευρωομολόγων, υπάρχουν δύο επιλογές, η επιλογή των οποίων μπορεί να καθοριστεί από τις συνθήκες που επικρατούν στην αγορά και από τις οικονομικές προβλέψεις κατά τη στιγμή υιοθέτησής τους:

– Ομόλογα που θα εκδίδονται εις το διηνεκές, ή  εκδόσεις δημόσιου χρέους με τη μορφή αέναων ομολόγων, χωρίς ημερομηνία αποπληρωμής του κεφαλαίου με πληρωμή προκαθορισμένων τοκομεριδίων

– Ομόλογα ωρίμανσης με τη μορφή μακροπρόθεσμων ετήσιων εσόδων (έως 30 ετών) με πληρωμή μεταβλητών επιτοκίων

Τα ευρωομόλογα ανάκαμψης υπόσχονται να είναι μια ελκυστική και χαμηλού κινδύνου επένδυση για κυβερνήσεις, κεντρικές τράπεζες, θεσμικούς και ιδιωτικούς επενδυτές. Οι αγοραστές θα σηματοδοτούν την εμπορική και πολιτική εμπιστοσύνη στη σταθερότητα του ευρώ και την αντοχή της ίδιας της Ένωσης.

 

Πώς να ξοδεύονται τα χρήματα

 

Ένα μεγάλης κλίμακας Ταμείο οικονομικής ανάκαμψης της ΕΕ θα έχει διαφορετικούς στόχους. Κεντρικός του στόχος θα είναι οι παραγωγικές επενδύσεις, και ιδιαίτερα έργα ευρωπαϊκής διάστασης που δεν θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν μέσω των κανονικών καναλιών, όπως η ΕΤΕπ. Ο μαζικός εμβολιασμός κατά του κορονοϊού είναι η προφανής προτεραιότητα. Μία άλλη προτεραιότητα είναι η οικοδόμηση της χωρητικότητας του 5G στην Ευρώπη, προτού ενισχυθεί η ευρωπαϊκή προσπάθεια στην έρευνα και την ανάπτυξη για το 6G και την τεχνητή νοημοσύνη. Η αναδιάρθρωση ορισμένων επιχειρηματικών τομέων όπου θα υπάρχει υπερβολική προσφορά, όπως η αεροπορία, θα απαιτήσει ευρύ συντονισμό και υποστήριξη σε όλη την ΕΕ. Μια νέα αειφόρος και προσανατολισμένη στο μέλλον βιομηχανική πολιτική, μέρος της οποίας θα χρηματοδοτείται από την ΕΕ, θα αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για τη διατήρηση της λειτουργίας της ενιαίας αγοράς. 

Οι προτάσεις της Επιτροπής για την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία παρέχουν έναν αριθμό δρόμων για μικτές δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις, όπως στα ενεργειακά δίκτυα, στη δέσμευση και αποθήκευση άνθρακα και στις σύγχρονες υποδομές δημοσίων μεταφορών. Η ΕΕ έχει σημαντικές αρμοδιότητες στο να συντονίσει και να συμπληρώσει την προσπάθεια των κρατών μελών στους τομείς της εκπαίδευσης, της κοινωνικής περίθαλψης και της δημόσιας υγείας και στους οποίους θα απαιτηθεί η εισαγωγή δημοσίων επενδύσεων κατά τη φάση της ανάκαμψης. Πέραν των επιχορηγήσεων, η Επιτροπή θα πρέπει, επίσης, να χρησιμοποιήσει τη νέα ταμειακή της διευκόλυνση για να αποκτήσει ίδια κεφάλαια σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα, καθώς οι χρηματιστηριακές αγορές αγωνίζονται να επιστρέψουν σε κανονικά επίπεδα δραστηριότητας.

Το Ταμείο της ΕΕ θα πρέπει, επίσης, να χρησιμοποιηθεί προοδευτικά για την ανανέωση με ομοσπονδιακό χρήμα του (μεταρρυθμισμένου) Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ‘’ESM‘’, καθώς διαμορφώνεται η νέα πραγματικότητα μιας φορολογικά εξουσιοδοτημένης Ένωσης. Η μακροοικονομική σταθεροποίηση είναι μια ομοσπονδιακή λειτουργία. Η υιοθέτηση ενός ομοσπονδιακού ευρωομολόγου θα βάλει ένα τέλος στη συζήτηση σχετικά με τη δημιουργία ειδικής δημοσιονομικής ικανότητας για την Ευρωζώνη. Επίσης, θα διευθετήσει τις κατά τα άλλα ατίθασες διαπραγματεύσεις για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο.

 

Μελλοντική δημοσιονομική Ένωση

Οι πρωτοβουλίες που προτείνουμε εδώ, μπορούν να αναληφθούν γρήγορα και χωρίς κάποια αλλαγή της Συνθήκης της ΕΕ. Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, η ασφάλεια του πλήρους αμοιβαιοποιημένου χρέους ως μόνιμο στοιχείο μιας ευρωπαϊκής δημοσιονομικής Ένωσης, θα χρειαστεί την ασφάλεια δικαίου που μπορεί να κατοχυρωθεί μόνο με μια επίσημη αλλαγή αρμοδιοτήτων από το εθνικό στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Εν τέλει, μια ‘’κυρίαρχη’ Ένωση σημαίνει και αλλαγή της Συνθήκης. Τα συνταγματικά δικαστήρια της ΕΕ, με επικεφαλής το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, δεν θα ανεχθούν τίποτα λιγότερο.

 

Εν τω μεταξύ, ωστόσο, και για το άμεσο μέλλον, το όχημα ειδικού σκοπού του Ταμείου ανάκαμψης που θα εκδίδει ευρωομόλογα  είναι η πιο άμεση και απλή λύση στην παρούσα, οξεία κρίση της Ευρώπης. Προτρέπουμε την Ένωση να δράσει.

Ο Πρόεδρος, Andrew Duff, και τα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής του Σπινέλι Γκρουπ στο Ευρωκοινοβούλιο

Brando Benifei, S&D – Ιταλία

Dimitrios Papadimoulis, GUE/NGL – Ελλάδα

Gabriele Bischoff, S&D – Γερμανία

Damian Boeselager, Greens/EFA – Γερμανία

Daniel Freund, Greens/EFA – Γερμανία

Sven Giegold, Greens/EFA – Γερμανία

Sandro Gozi, Renew – Γαλλία

Domenec Ruiz Devesa, S&D – Ισπανία

Helmut Scholz, GUE/NGL – Γερμανία

Guy Verhofstadt, Renew – Βέλγιο

Pascal Durand, Renew – Γαλλία

 

 

1 Άρθρο 1 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TEU)

2 Άρθρο 2 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TEU)

3 Κυρίως, το Άρθρο 48(7) της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TEU)

4 Άρθρο 312 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TFEU)

5 Άρθρο 311 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TFEU)

6 Ιδιαίτερα το Άρθρο 2 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TEU) και τα Άρθρα 122 και 22 για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TFEU)

7 Άρθρο 5(3) της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TEU)

8 Στη νομική βάση του Άρθρου 352 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TFEU), η ‘ρήτρα ευελιξίας’

9 Άρθρο 310(1) της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TFEU)

10 Το 1929, ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός των ΗΠΑ αυξήθηκε στο 3% του ΑΕΠ. Μέχρι το 1944, είχε φτάσει το 40%.

 

Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή για τις οικονομικές επιπτώσεις της υγειονομικής κρίσης

Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές,

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι περάσαμε και περνάμε  μια πρωτόγνωρη κρίση, που έχει να κάνει με ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει, με τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων, αλλά και με το σήμερα και το αύριο, θα έλεγα, όλων μας.

Και η διαχείριση αυτής της κρίσης απαιτούσε και απαιτεί  σοβαρότητα, υπευθυνότητα αλλά και μια νέα ιεράρχηση προτεραιοτήτων από όλους μας.  Από τους εκπροσώπους της πολιτείας, από τις πολιτικές δυνάμεις και τα κόμματα, από τους δημοσιογράφους και τα μέσα ενημέρωσης, από την εκκλησία και τους ιεράρχες. Από όλους μας.

Μα πάνω από όλα από τους ίδιους τους πολίτες, από τον καθένα και την καθεμιά ξεχωριστά.

Και η αλήθεια είναι ότι οι πολίτες, καθώς και όσοι έδιναν και δίνουν στην πρώτη γραμμή τη μάχη για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, βρέθηκαν, εγώ θα έλεγα, πολύ μπροστά και από τις πολιτικές δυνάμεις σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια. Έθεσαν σε προτεραιότητα την ανθρώπινη ζωή, τη ζωή του διπλανού μας, τη Δημόσια υγεία.

Άλλοι περιόρισαν ατομικές τους ελευθερίες. Και βρέθηκαν να ζουν κλεισμένοι για δύο και πλέον μήνες, όχι σε πολυτελείς επαύλεις με κήπους, αλλά σε 40 και 50 τετραγωνικά. Συχνά με πολυμελείς οικογένειες. Κι ακόμα πιο συχνά, με δραματικά μειωμένο εισόδημα και δραματικά αυξημένη την ανασφάλεια  για το αύριο.

Άλλοι, με ηρωισμό και αυταπάρνηση, δεν έμειναν μέσα αλλά διακινδύνευσαν τις δικές τους ζωές για να μπορέσουμε σήμερα να βρισκόμαστε σε μια καλύτερη κατάσταση.

Και δεν ήταν πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι.

Δεν ήταν γκόλντεν μπόις.

Ήταν από αυτούς που μέχρι χθες, εσείς κύριε Μητσοτάκη, που τώρα τους αποκαλείτε ήρωες, τους θεωρούσατε περιττούς δημόσιους υπάλληλους, τους καταδικάζατε σε τριτοκοσμικές συνθήκες δουλειάς και αμοιβής. Και άλλες φορές υπαγορεύατε, ελέω των προγραμμάτων, την απόλυσή τους ή τη μείωση του μισθού τους, γιατί θεωρούσατε ότι αμείβονταν παραπάνω από τις δυνατότητες, παραπάνω από όσο προσφέρουν.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να παραδεχτώ, ίσα ίσα, ότι η κυβέρνησή σας έπραξε το αυτονόητο. Όπως και οι περισσότερες κυβερνήσεις της Ευρώπης.

Και αυτό το αυτονόητο  το λέω με τη θετική του έννοια του όρου, γιατί συχνά, στη χώρα μας τουλάχιστον, το αυτονόητο είναι αγαθό εν ανεπαρκεία.

Μόνο που το αυτονόητο δεν νομίζω ότι αρκεί.

Ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από σοβαρές παραλείψεις και απόπειρες επικοινωνιακής εκμετάλλευσης μιας δραματικής κατάστασης.

Ήταν, λοιπόν, όλος αυτός ο κόσμος που έβαλε ψυχή και πλάτη για να γλιτώσουμε τα χειρότερα. Και τα γλιτώσαμε. Προς ώρας τουλάχιστον.

Όλος αυτός ο κόσμος, κύριε Μητσοτάκη, επειδή ιεράρχησε ως προτεραιότητα την ανθρώπινη ζωή.  Επειδή έδωσε χώρο στην αλληλεγγύη.   Επειδή εμπιστεύτηκε την επιστημονική κοινότητα. Και όχι επειδή εσείς τον εμπιστευτήκατε, όπως με ύφος πατερναλιστικό και αλαζονικό, σχεδόν αυτοκρατορικό, μας είπατε προχθές στο διάγγελμά σας.

Και όλος αυτός ο κόσμος, ο ανώνυμος και ταλαιπωρημένος από χρόνια λιτότητας και μνημονίων, δεν μας έδωσε και δεν σας έδωσε με τις προσπάθειές του καμία εξουσιοδότηση και  καμία λευκή επιταγή, ιδίως για πολιτικά παιχνίδια, στις δικές του πλάτες.

Αν μας έδωσε κάτι, είναι χρόνος. Χρόνο μας έδωσε.

Χρόνο για να απαλλαγούμε από ιδεοληψίες και αγκυλώσεις που αντιμετωπίζουν τον δημόσιο χώρο και τη δημόσια υγεία ως κοινωνικό και οικονομικό βάρος.

Χρόνο για να διορθώσουμε τις αστοχίες και τα λάθη.

Χρόνο για να ενισχύσουμε  ουσιαστικά το ΕΣΥ.

Χρόνο για να επενδύσουμε σε μόνιμες προσλήψεις σε γιατρούς και σε νοσηλευτές. Σε κρεβάτια εντατικής θεραπείας. Τοπικές Μονάδες πρωτοβάθμιας Φροντίδας. Σε επάρκεια διαγνωστικών τεστ.

Χρόνο μας έδωσαν για να αντιμετωπίσουμε το πολύ πιθανό, σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεύτερο κύμα της πανδημίας.

Και το κρίσιμο ερώτημα είναι: Τι τον κάνατε αυτόν το χρόνο, κύριε Μητσοτάκη;

Τον αξιοποιήσατε;

Όχι, απαντώ, με τη σοβαρότητα και την ευθύνη των στιγμών και της θέσης μου.

Και γι’ αυτό έχετε να λογοδοτήσετε. Όχι για τις ιδέες σας, τις απόψεις σας. Θα έχουμε χρόνο γι’ αυτό.

Μόνιμες προσλήψεις κάνατε; Βγήκατε και είπατε, με διάθεση αλαζονική, θα έλεγα, ότι κάνατε μέσα σε λίγες μέρες όσα δεν έγιναν δεκαετίες στο ΕΣΥ. Μόλις 300 γιατρούς προσλάβατε, και αυτούς συμβασιούχους.

Τα κρεβάτια ΜΕΘ έχουν αυξηθεί, αλλά ελάχιστα έχουν αυξηθεί. Γιατί, πάλι το κάνατε σήμερα αυτό, αρχίσατε να προσθέτετε απλώς τα κρεβάτια που έχουν δίπλα έναν αναπνευστήρα. Δεν είναι αυτά Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, όπως γνωρίζετε.

Όλοι γνωρίζουν ότι οι ΜΕΘ δεν είναι μόνο ο εξοπλισμός, αλλά κυρίως είναι το προσωπικό, οι εντατικολόγοι, οι εξειδικευμένοι νοσηλευτές. Προσλάβατε τέτοιους;

Εξ όσων γνωρίζω, δεν έχετε προσλάβει κανέναν.

Αντί μάλιστα να κάνετε προσλήψεις – εμείς είχαμε προγραμματίσει για 4000 μόνιμους γιατρούς και νοσηλευτές. Παγώσατε τη διαδικασία.

Και βεβαίως, όχι απλώς παγώσατε τη διαδικασία πριν την πανδημία. Εσείς ήσασταν εδώ που ερχόσασταν απ’ αυτό εδώ το βήμα και μας λέγατε, θα σας κάνω να ανατριχιάσετε τώρα διότι θα σας προτείνω τη συνεργασία του δημόσιου συστήματος υγείας με τους ιδιώτες γιατρούς μέσα από ΣΔΙΤ, όπου θα αξιοποιούσαν τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια, τις δομές και τις υποδομές του δημόσιου συστήματος υγείας. Αυτή ήταν η αντίληψή σας, αυτή ήταν η ιδεολογία σας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία επ’ αυτού.

Και εδώ, να το πούμε αυτό: σας ακούμε να λέτε για το ΕΣΥ και τι καλό που είναι το ΕΣΥ. Όταν εμείς φτιάχναμε τις πρωτοβάθμιες Μονάδες Υγείας, τις ΤΟΜΥ, ερχόσασταν εδώ και λέγατε ότι είναι μια σπατάλη αχρείαστη για τον δημόσιο προϋπολογισμό, διότι δεν χρειάζεται να υπάρχει πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. Όταν επί χρόνια μνημονιακών ρυθμίσεων πρωτοστατήσατε εσείς, το κόμμα σας, υπουργοί της παράταξής σας κι εσείς ο ίδιος, σε απολύσεις και κάποιοι έλεγαν ότι δεν μας πάρει τη δόξα η τρόικα και ο Τόμσεν, αλλά εμείς θα κάνουμε γιατί τα πιστεύουμε. Αυτή ήταν η άποψή σας. Η νεοφιλελεύθερη αντίληψη και ιδεολογία. Ξαφνικά γίνατε υπερασπιστές του ΕΣΥ.

Αλλά το θέμα δεν είναι μόνο ότι δεν προσλάβατε μόνιμο προσωπικό. Είναι ότι κι αυτούς τους επικουρικούς γιατρούς που λήγουν οι συμβάσεις τους, τους αφήνετε να φύγουν. Αυτούς τους ήρωες που έδωσαν τη μάχη στην πρώτη γραμμή χωρίς να έχουν μονιμότητα.

Και  βεβαίως είδε το φως της δημοσιότητας και η είδηση ότι δεν πληρώνετε και υπερωρίες στο προσωπικό.

Δεν θα το έλεγα λοιπόν ότι αξιοποιήσατε τον χρόνο για να στηρίξετε ουσιαστικά το σύστημα υγείας.

Σε ό,τι αφορά το ζήτημα των τεστ.

Τι κάνατε για να προετοιμάσετε μια άλλη αντιμετώπιση, ώστε να βγούμε με ασφάλεια από τη καραντίνα; Για να οργανώσετε κεντρικά την διαχείριση, και να αυξήσετε τα αντιδραστήρια; Τι κάνατε;

Απλώς αγνοήσατε τις επιστολές πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, που σας ενημέρωσαν ότι έχουν πιστοποιημένα εργαστήρια και μπορούν να παρέχουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους.

Γιατί;

Δεν ξέρατε, δεν σας ενημέρωσαν οι επιστήμονες, ότι, αν ενδεχομένως αρκούσε κατά τη διάρκεια της καραντίνας να γίνονται τεστ μόνο σε συμπτωματικούς ασθενείς, σε καμία περίπτωση αυτό δεν αρκεί στην επόμενη φάση, στην φάση της σταδιακής άρσης των μέτρων;

Το αποτέλεσμα της αβλεψίας ή της σκοπιμότητας αυτής, δεν ξέρω τι από τα δυο ισχύει, είναι η χώρα μας σήμερα να βρίσκεται σήμερα στις τελευταίες θέσεις σε αριθμό τεστ, ανάμεσα σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. Η μόνη χώρα που προσπερνάμε είναι η γειτονική μας Βουλγαρία.

Και το αποτέλεσμα του αποτελέσματος αυτού είναι να πορευόμαστε στα τυφλά, με τα μάτια δεμένα τώρα σ’ αυτή τη δεύτερη φάση. Να βγαίνουμε από τα σπίτια μας και να βαδίζουμε στα τυφλά.

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

Δε θέλω ούτε να γίνω δυσάρεστος ούτε να παριστάνω τον ειδικό.

Αλλά μιλάω κι εγώ, όπως όλοι μας, αυτές τις μέρες με ειδικούς και με επιστήμονες.

Και οφείλω, αισθάνομαι την υποχρέωση να μεταφέρω την αίσθηση που κυριαρχεί τόσο στην επιστημονική κοινότητα, όσο όμως και στην ελληνική κοινωνία. Και αυτή είναι μια αίσθηση της ανασφάλειας.  Μια αίσθηση ανασφάλειας, που οι ανακοινώσεις που κάνατε προχθές, αντί να κατευνάσουν, την επέτειναν.

Ιδίως η σχεδόν ανοιχτά απειλητική προειδοποίησή σας, πως μέχρι τώρα πετύχαμε ό,τι πετύχαμε χάρη στη μεγαλοψυχία σας να μας εμπιστευτείτε τους πολίτες.  Αλλά, από δω και στο εξής η ευθύνη είναι ατομική. Ανήκει  στον καθένα ξεχωριστά και αποκλειστικά στους πολίτες.

Το ακριβώς αντίθετο μήνυμα έπρεπε να εκπέμψετε.

Ότι οι πολίτες έκαναν το καθήκον τους και με το παραπάνω, εξάντλησαν τη δική τους ευθύνη και εξαντλήθηκαν κιόλας από τα περιοριστικά μέτρα. Και τώρα είναι η σειρά της πολιτείας, είναι η σειρά της κυβέρνησης να πράξει το δικό της καθήκον. Και να πορευτεί με σχέδιο που θα εμπνέει εμπιστοσύνη και όχι ανασφάλεια.

Και για να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος:

Ποια αλήθεια είναι η εξήγηση για την επιλογή σας να ανοίξουν γυμνάσια και λύκεια από τις 18 Μαΐου;  Δεν μιλώ για τη Γ’  Λυκείου.

Ποια είναι η λογική πίσω από αυτή την απόφαση;

Και ποια η λογική της σκέψης ακόμα και να ανοίξετε και τα δημοτικά και τα νηπιαγωγεία, απόφαση την οποία ευτυχώς την τελευταία στιγμή αποσύρατε, φαντάζομαι χάρη στην αντίδραση που διαισθανθήκατε κι εσείς, όχι μόνο της αντιπολίτευσης αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης;

Ειλικρινά δυσκολεύομαι πάρα πολύ να καταλάβω γιατί σε ένα θέμα που διχάζει την επιστημονική κοινότητα, σπεύδετε εσείς προσωπικά να πάρετε μία απόφαση που ενέχει ρίσκο και κινδύνους.

Προχθές διάβαζα ένα δημοσίευμα το οποίο υπήρξε και στα ελληνικά ΜΜΕ της ιταλικής εφημερίδας Λα Ρεπούμπλικα, που δημοσιεύτηκε η πρόταση της αντίστοιχης Επιτροπής λοιμωξιολόγων στην Ιταλία, μια πρόταση προς την ιταλική κυβέρνηση.

Σας την παραθέτω κι αυτήν.

Σύμφωνα με την έκθεση αυτή λοιπόν, στο άνοιγμα των σχολείων, λέει η έκθεση, θα οφείλεται το ένα τρίτο από τα συνολικά πιθανά νέα κρούσματα που θα προέκυπταν σε περίπτωση που επανερχόταν σε απόλυτα κανονικούς ρυθμούς η ζωή. Το ένα τρίτο. Αν τα ανοίγαμε όλα. Τα πάντα.

Αυτό εμένα με προβλημάτισε. Εσάς δεν σας προβλημάτισε;

Επίσης  τα πρώτα αποτελέσματα της Γερμανίας για αύξηση των κρουσμάτων δεν σας προβλημάτισε; Και μάλιστα όταν η Γερμανία είναι δεύτερη στον κόσμο σε ετοιμότητα για την αντιμετώπιση της πανδημίας;

Γιατί λοιπόν παίρνετε αυτό το ρίσκο;

Και θα πω, γιατί παίρνετε αυτό το αχρείαστο ρίσκο; Διότι τα σχολεία ανοίγουν για να κλείσουν σε 20 μέρες. Έρχονται καλοκαιρινές διακοπές.

Τι είναι αυτό που σας οδήγησε σ’  αυτή την απόφαση;

Είναι στρατηγική αλλαγή; Αλλάζουμε  στρατηγική και υιοθετούμε την ανοσία αγέλης; Να αποκτήσει δηλαδή ο πληθυσμός μεγαλύτερο ποσοστό ανοσίας; Δεν το πιστεύω. Δεν τολμώ να το πιστέψω ότι είναι αυτό. Προφανώς και δεν είναι.

Το πιθανότερο είναι το ρίσκο αυτό να οφείλεται στη επιθυμία σας να δρέψετε σώνει και καλά δάφνες νικητή. Το συνηθίζετε τελευταία αυτή την επιθυμία να την έχετε. Και στη βιασύνη σας να προσποιηθείτε ότι τάχα επιστρέψαμε στην κανονικότητα. Ενώ πολύ καλά γνωρίζετε και γνωρίζουμε όλοι  ότι η κανονικότητα δεν θα υπάρχει στη ζωή μας για πολύ καιρό ακόμα.

Ο κόσμος που μας ακούει όμως, πιστεύω ότι θέλει να έχει πειστικές απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα. Όχι μόνο ωραία λόγια, υποκριτικές κολακείες, και χειροκροτήματα.

Προχτές μιλούσατε για δεκαπέντε λεπτά και αντί για εξηγήσεις στα κρίσιμα ζητήματα, αρκεστήκατε στην ταυτολογία ότι ο Μάρτιος δεν είναι Μάιος. Εντάξει, όλοι το γνωρίζουμε ότι ο Μάρτιος δεν είναι Μάιος.

Δεν μας είπατε όμως γιατί τα σχολεία τον Μάρτιο ήταν υγειονομικές βόμβες, αλλά τον Μάιο είναι ασφαλή για τα παιδιά μας.

Δεν μας είπατε γιατί η χρήση μασκών από τον πληθυσμό, ήταν τον Μάρτιο ανώφελη έως και επικίνδυνη, αλλά τον Μάιο είναι επιβεβλημένη. Και μάλιστα με υψηλό πρόστιμο για όποιον δεν φορά.

Το μόνο που  μας είπατε είναι ότι η ευθύνη είναι δική μας, όλων των πολιτών.

Και, εν πάση περιπτώσει, νομίζω ότι αυτή δεν είναι υπεύθυνη στάση ηγεσίας.

Εύχομαι και ελπίζω οι ανησυχίες και οι φόβοι μου να είναι υπερβολικοί.  Αλλά υπεύθυνη στάση αυτή δεν τη λες. Το λιγότερο αλλοπρόσαλλη την λες και με μεγάλη δόση κοινωνικής, κομματικής και προσωπικής μεροληψίας τη λες.

Εδώ όμως είμαι υποχρεωμένος να σταθώ σε μια σημαντική διαπίστωση που προκύπτει από τα μέτρα και τις πρωτοβουλίες σας τις εβδομάδες της πανδημίας.

Κύριε Μητσοτάκη, κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης, η στάση σας εκπορεύεται από μια συνολικότερη στρατηγική, ανομολόγητη φυσικά, αλλά υπαρκτή σε κάθε σας βήμα:

Τη στρατηγική να μετατρέψετε αυτή την κρίση σε ευκαιρία.

Ευκαιρία, πρώτα πρώτα, για να νομοθετείτε εδώ δίχως έλεγχο, δίχως λογοδοσία .

Εδώ και μήνες νομοθετείτε με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου,

Αρνείστε εξακολουθητικά τον κοινοβουλευτικό έλεγχο.

Και αξιοποιείτε την ειδική και κατά παρέκκλιση κοινοβουλευτική διαδικασία, που όλοι συμφωνήσαμε ότι θα αφορά αποκλειστικά μέτρα για τον κορωνοϊό. Αλλά εσείς αξιοποιείτε την ευκαιρία για να περνάτε τροπολογίες εξυπηρετήσεων. Ακόμα βεβαίως και για να περνάτε τώρα κρίσιμα νομοσχέδια. Ελπίζω με τη Βουλή όχι να υπολειτουργεί, αλλά να λειτουργεί κανονικά.

Ευκαιρία, επίσης, να περάσετε ρυθμίσεις που ευνοούν ιδιωτικά συμφέροντα, μεγάλους εργοδότες και ιδιωτικά συμφέροντα στο χώρο της υγείας, διότι αναφερθήκατε επικριτικά στην πρότασή μας να υπάρξει μια γενική επίταξη και το κράτος, η πολιτεία, η κυβέρνηση να έχει την επιλογή να κάθε φορά ανάλογα με τις ανάγκες και λέτε ότι αυτό μπορεί να στοίχιζε. Αλλά εσείς ήσασταν αυτοί που αυξήσατε το κόστος νοσηλείας από τα 800 ευρώ σε 1600 ευρώ μέσα σε μια μέρα, Εσείς δώσατε 30 εκατομμύρια για να κάνουν τεστ μονάχα οι ιδιώτες, στους ιδιώτες τα δώσατε, και ο κόσμος δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει τεστ. Όλοι οι σελέμπριτις όμως μάθαμε ότι είχαν κορωνοϊό. Οι άνθρωποι που πέρασαν με ένα συνάχι ή με μια γρίπη που νομίζανε ότι είναι μια κανονική γρίπη και μένανε στα σπίτια τους, δεν μάθαμε αν είχαν κορωνοϊό, γιατί δεν έκαναν τεστ.

Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ευκαιρία λοιπόν. Ευκαιρία για να περάσετε ρυθμίσεις που ευνοούν, ενδεχομένως, κάποια συμφέροντα, κάποιους μεγάλους εργοδότες και κάποιους φίλους σας.

Όπως για παράδειγμα τον πρόεδρο του ΣΕΒ, τον κ. Φέσσα. Αλήθεια, ξαφνικά ανακαλύψατε ότι οι ταχυμεταφορές είναι ο πρώτος κλάδος που έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από την κρίση; Αλλά, βεβαίως, έχετε δίπλα σας στο Μαξίμου τον πρώην διευθυντή του και τις υποδείξεις του εφαρμόζετε με θρησκευτική ευλάβεια.

Αλλά και ευκαιρία να εγκαταστήσατε ένα αντιδημοκρατικό, ανεξέλεγκτο και επικίνδυνα αλαζονικό και ολοκληρωτικό σύστημα εξουσίας.

Το οποίο, είναι κοινό μυστικά πια, ότι έχει όχι απλώς κομματικές αναφορές, αλλά  απευθείας αναφορές στο πρόσωπο σας.

Κι αυτή, πολύ φοβάμαι, κ. Μητσοτάκη, είναι μια ελληνική εκδοχή  ολοκληρωτισμού, η ελληνική εκδοχή του ορμπανισμού που βλέπουμε στην Ευρώπη και καταδικάζουμε.

Θα μου πείτε, σας αδικώ.

Για πείτε μου, λοιπόν, αφού σας αδικώ. Τι έχετε κατά νου όταν εν μέσω πανδημίας αποφασίζετε να δώσετε ανεξέλεγκτα, χωρίς λογοδοσία, χωρίς διαφάνεια, 20 εκ. ευρώ σε ΜΜΕ;

Ποια ΜΜΕ; Παρακάμπτοντας τις διαδικασίες της Διαύγειας. Σε μία εταιρεία η οποία όλως τυχαίως συνεργαζόταν με το κόμμα σας προεκλογικά, για να δίνει τα χρήματα κατά το δοκούν και ανεξέλεγκτα.

Χρειάζεται  ενίσχυση ο Τύπος; Βεβαίως και χρειάζεται ενίσχυση ο Τύπος. Ελάτε εδώ να συμφωνήσουμε όλοι μαζί σε ένα ποσό που πρέπει να κατανεμηθεί, με όρους διαφάνειας και με κριτήρια. Με κριτήρια που έχουν να κάνουν με τους εργαζόμενους που έχουν, με κριτήρια που έχουν να κάνουν με τις πωλήσεις τους. ‘Όχι ανεξέλεγκτα, όχι με αδιαφάνεια. 20  εκ. ευρώ εν μέσω πανδημίας.

Πού πήγαν αυτά τα λεφτά; Πού πάνε αυτά τα λεφτά, θα μας πείτε;

Γιατί καταργείτε τη Διαύγεια; Γιατί αποκλείετε τα ΜΜΕ που δεν σας είναι αρεστά απ’  αυτή τη χρηματοδότηση;

Δήθεν τώρα για να μας ενημερώσουν για την πανδημία; Και δίνετε χρήματα σε σάιτ που έχουν έδρα τις ΗΠΑ να ενημερώσουν εκεί για την πανδημία;

Αυτό δεν είναι αστείο. Διότι, αν αυτό δεν είναι απόπειρα εξαγοράς, ακόμα και εκβιασμού, εγώ θα έλεγα, επιβράβευσης των φρονίμων και τιμωρίας των άτακτων. Εκμεταλλεύεστε λοιπόν την πανδημία ως ευκαιρία. Την εκμεταλλεύεστε για να στήσετε ή να εμπεδώσετε σχέσεις εξάρτησης και απόλυτου ελέγχου της πληροφόρησης των πολιτών.

Κι αν αυτό δεν είναι ερωτοτροπία με τον ολοκληρωτισμό, τότε μάλλον εμείς δεν καταλαβαίνουμε τις λέξεις.

Αν όμως στο εποικοδόμημα της ενημέρωσης ασκείται μια πολιτική που αποσκοπεί στη στήριξη, διαφήμιση, ακόμα και αποθέωση του κυβερνητικού έργου, στη βάση της κοινωνίας εξελίσσεται αντίστοιχα ένα σχέδιο με χαρακτηριστικά τόσο εχθρικά και τόσο βάρβαρα για την κοινωνική πλειοψηφία, που θα πρέπει να ανησυχεί κάθε δημοκρατικός πολίτης.

Εγώ θα έλεγα  ότι πρόκειται για μια βαθιά αντιδραστική, ταξικά μονομερή, και αντιλαϊκή αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας.

Πρώτον, με την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων.

Και, δεύτερον, με τον κανιβαλισμό μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων προς όφελος ενδεχομένως κάποιων άλλων συμφερόντων.

Με βάση το σχέδιο αυτό, και όχι  με βάση κάποιες λάθος επιλογές:

Μετατρέψατε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους σε επιδοτούμενους άνεργους. Ανασφαλείς, και προβληματισμένους για το αύριο.

Νομοθετήσατε την εκ περιτροπής εργασία κάνοντας πράξη το μισή δουλειά – μισός μισθός.

Και αφήσατε βεβαίως ταυτόχρονα ανεξέλεγκτες τις απολύσεις.

Όλα αυτά δεν ήταν αναγκαίο κακό. Όλα αυτά δεν ήταν νομοτέλεια εξαιτίας της πανδημίας.

Ήταν δικές σας επιλογές. Με σαφές ιδεολογικό και κοινωνικό πρόσημο. Ήταν δικές σας επιλογές.

Πουθενά στην Ευρώπη –και πείτε μου αν το βρήκατε- δεν υπήρξε αυτό το μοντέλο αντιμετώπισης  κρίσης. Να επιδοτείται δηλαδή η αναστολή συμβάσεων εργασίας και όχι η διατήρηση συμβάσεων εργασίας.

Αυτό είναι δική σας έμπνευση και δική σας πατέντα. Είναι δικό σας σχέδιο. Και όσον αφορά το τι δούλεψε και το τι δεν δούλεψε, αφήστε να το πει η αγορά. Βγείτε και μιλήστε με τους επιχειρηματίες, τους μικρούς και τους μεσαίους. Βγείτε να αναφερθείτε και να αντικρύσετε τους χιλιάδες ανέργους, τους χιλιάδες ανθρώπους  που σήμερα ζουν  σε όρους ανασφάλειας, Αφήστε αυτόν τον λογαριασμό. Αφήστε αυτόν τον λογαριασμό. Θα τον δούμε.

Όμως, είναι δική σας έμπνευση σχέδιο.

Και σήμερα, εδώ, αναφερθήκατε πάλι με υπεροψία στις προτάσεις της αντιπολίτευσης.

Εμείς καταθέσαμε μια ολοκληρωμένη πρόταση, που στον βασικό της πυρήνα ήταν η εμπροσθοβαρής και οριζόντια στήριξη της εργασίας, της μικρής και μεσαίας επιχείρησης, των αόρατων εργαζόμενων, των επιστημόνων, των  επαγγελματιών, των καλλιτεχνών.

Όλων εκείνων δηλαδή των κοινωνικών ομάδων που έχετε αφήσει στην τύχη τους.

Επιμείναμε και επιμένουμε σε μια εμπροσθοβαρή και γενναία παρέμβαση με στόχο να κρατηθεί ζωντανή η προσφορά και η ζήτηση.

Και έρχεστε σήμερα εδώ και μιλάτε για λεφτόδεντρα.

Αλήθεια, κ. Μητσοτάκη, στη Σύνοδο Κορυφής που κάνατε με τηλεδιάσκεψη, όταν όλοι οι ηγέτες του Νότου απαιτούν να δοθεί χρήμα στην αγορά, απαιτούν να γίνει πράξη αυτό που έχει πει και η ίδια η Λαγκάρντ της ΕΚΤ αλλά και το Οικονομικό Τμήμα της Κομισιόν, για την ανάγκη 1,5 τρισ. να δοθεί στην αγορά, εσείς βγαίνετε και λέτε ότι δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα;

Αυτή είναι η στάση σας στα αιτήματα του Νότου να δοθεί ρευστότητα στην αγορά, να πέσει χρήμα για να κρατηθεί ζωντανή η ζήτηση και η προσφορά ταυτόχρονα; Εσείς λέτε για λεφτόδεντρα;

 

Να σας αναφέρω χαρακτηριστικά:

Η Γερμανία κάνει παρεμβάσεις ύψους άνω του 50% του ΑΕΠ.

Η Γαλλία άνω του 25 % του ΑΕΠ

Η Ιταλία 40% του ΑΕΠ

Και εσείς εδώ 3,5% του ΑΕΠ. Τόσο είναι.

Με μία ιδεοληπτική επιμονή, αγνοείτε τις προτάσεις που γίνονται από το σύνολο σχεδόν των κοινωνικών φορέων.

Και πιστεύουμε εμείς ότι αυτό είναι μια ολέθρια τακτική.

Και είναι μια τακτική η οποία μπορεί να έχει στο πίσω μέρος του μυαλού την αντίληψη της μεταφοράς της ανοσίας αγέλης στην οικονομία. Δηλαδή, να μην στηρίξουμε τώρα τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και την εργασία, να αφήσουμε να επιβιώσει όποιος έχει αντοχή να επιβιώσει και να έρθουμε, ενδεχομένως αργότερα, να στηρίξουμε αυτούς που θα έχουν επιβιώσει.

Αναφερθήκατε στο σχέδιό μας και είπατε ότι είναι ένα σχέδιο 29, 36 δισ. Ούτε καν μπήκατε στον κόπο να το μελετήσετε, για να κάνετε μια σωστή αντιπαράθεση.

Και αναφερθήκατε μάλιστα και με τρόπο εξαιρετικά υποτιμητικό στις θυσίες του ελληνικού λαού, που είναι το μαξιλάρι ρευστότητας, που για πρώτη φορά στα χρονικά, όσο εγώ παρακολουθώ την σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου, φέρνει μια κυβέρνηση, αφήνοντας στην επόμενη μια ισχυρή παρακαταθήκη. Και μια ισχυρή ασφάλεια έναντι μιας πιθανής κρίσης.

Το σύνηθες σ’  αυτή τη χώρα ήταν να παραλαμβάνουν είτε χάος, είτε καμένη γη, είτε άδεια ταμεία. Όπως παραλάβαμε εμείς το 2015 που δεν είχαμε να πληρώσουμε ούτε συντάξεις.

Εσείς λοιπόν είχατε 36 δισ. ευρώ, 37 σχεδόν, από τα οποία πολύ σωστά είπατε ότι τα 16,7, τα 17 ήταν κλειδωμένα για την αποπληρωμή των επόμενων δανειακών υποχρεώσεων της χώρας.

Άρα, 20 δισ. ευρώ από τους κόπους και τις θυσίες του ελληνικού λαού, ως μαξιλάρι ασφάλειας για μια δύσκολη στιγμή, ως καύσιμο για να μπορέσει να διατηρηθεί σε κίνηση η ελληνική οικονομία. Και αν σε αυτό προσθέσεις και την υπόλοιπη ρευστότητα που μπορεί να είναι διαθέσιμη τούτη τη στιγμή, πλησιάζεις σχεδόν τα 40 δισ. ευρώ.

Κι εμείς προτείναμε, ακριβώς επειδή αυτό είναι ένα πλεονέκτημα για τη χώρα, διότι οι γειτονικές χώρες, οι υπερχρεωμένες χώρες, όχι τόσο πολύ όσο η Ελλάδα, αλλά χώρες με πολύ υψηλό χρέος, όπως η Ιταλία, όπως η Πορτογαλία, όπως η Ισπανία, δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. Και για να μπορέσουν να καλύψουν τις άμεσες ανάγκες πρέπει να δανειστούν και άρα να αυξήσουν άμεσα το χρέος τους και όχι μόνο να αυξηθεί, που θα αυξηθεί έμμεσα, όπως και το δικό μας, από τη συρρίκνωση του ΑΕΠ.

Αυτό σας είπαμε. Από αυτά τα 40 περίπου δισ. ρευστότητας, εμπροσθοβαρώς, με σχέδιο, να πάμε σε 14 δισ. δημοσιονομική δαπάνη. Όχι αναστολές πληρωμών. Δημοσιονομική δαπάνη. 7 περίπου δισ. για να κρατήσουμε τους μισθούς –εμείς είπαμε στο 100%, θα μπορούσατε να πείτε, βρε αδελφέ, στο 70, στο 80. Εσείς τι κάνετε; Μισός μισθός, μισή δουλειά. 7 δις ευρώ για να κρατηθούν οι μισθοί και τον Μάρτιο και τον Μάιο.

3 δισ. ευρώ είπαμε ότι πρέπει να είναι η μη επιστρεπτέα ενίσχυση στις επιχειρήσεις και 1,5 δισ. πρέπει να δοθεί ως επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης, διότι εσείς δίνετε σε ένα μόνο μέρος των μακροχρόνια ανέργων. Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που είναι αόρατοι αυτή τη στιγμή, δεν τους βλέπει κανείς, και οι οποίοι δεν ξέρουν πώς θα ξημερώσει η επόμενη μέρα.

Και αυτή η λογική μας έχει ακριβώς την αντίληψη ότι, όταν βρίσκεσαι σε μια δυσκολία, αλλά έχεις απόθεμα να κάψεις, δεν το σπαταλάς. Στοχευμένα. Ενισχύεις τη ζήτηση, ενισχύεις την προσφορά ώστε η επόμενη μέρα να μας βρει πιο δυνατούς.

Αγνοείτε την πρότασή μας.

Και τι κάνετε; Σπαταλάτε. Ξοδεύετε το μαξιλάρι. Το ξοδεύετε για ανελαστικές δαπάνες, όμως. Και θα φτάσει ο Σεπτέμβρης και θα βρισκόμαστε με χιλιάδες λουκέτα, θα βρισκόμαστε με χιλιάδες ανέργους, θα βρισκόμαστε με μια ύφεση που δεν ξαναείδαμε ούτε το 2008 και δεν θα έχουμε και μαξιλάρι.

Και αυτό θα είναι δικό σας έργο.

Βγαίνει ο κ. Στουρνάρας προχθές και μας λέει, μην ανησυχείτε, 4% θα είναι η ύφεση. Όταν το ίδιο το ΔΝΤ μιλάει για πάνω από 10, όταν η ίδια η Επιτροπή λέει ότι στον Νότο η ύφεση θα είναι 10%, αλλά όλοι λένε ότι η Ελλάδα θα είναι πρωταθλήτρια στην ύφεση εξαιτίας του γεγονότος ότι ο τουρισμός είναι το 20% του ΑΕΠ μας.

Αυτή είναι η αρνητική συγκυρία που ζούμε.

Αν λοιπόν κ. Μητσοτάκη είναι 4% ύφεση, εγώ αυτό το 4% σας το χαρίζω. Οτιδήποτε παραπάνω γράψει το κοντέρ όμως, θα έχει την υπογραφή σας και τη σφραγίδα σας. Θα είναι η ύφεση του κ. Μητσοτάκη εξαιτίας της αδράνειάς του, της ατολμίας του αλλά και της αδυναμίας του να προβλέψει τι ακριβώς χρειάζεται η ελληνική οικονομία.

Αλλά, εντάξει, είσαστε συνηθισμένοι εσείς στην ύφεση, διότι είχατε 25% αθροιστικά από το 2010 ως το ΄14, 25% αθροιστικά. Κι άλλο 15% τώρα, θα φτάσετε σε ποσοστά αυτοδυναμίας αλλά στην ύφεση, όχι σε πραγματικά ποσοστά.

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

Εμείς θεωρούμε ότι αυτή η κρίση πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ευκαιρία. Αλλά ως ευκαιρία για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα, ως ευκαιρία για να ενισχύσουμε τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, ως ευκαιρία για να στηρίξουμε τους συνανθρώπους μας, ως ευκαιρία για να εμπνευστούμε όλοι μας από την αξία της αλληλεγγύης.

Όχι ως ευκαιρία για να βαθύνουν οι ανισότητες.

Και φυσικά –και το άφησα τελευταίο αυτό κ. Μητσοτάκη-  όχι και ως ευκαιρία για σκανδαλώδεις εξυπηρετήσεις, για διασπάθιση του δημόσιου χρήματος μέσα στην πανδημία. Διότι το τελευταίο διάστημα αυτά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας δυστυχώς είναι τόσα πολλά που δεν μπορεί κανείς ούτε να τα σταχυολογήσει.

Και ευτυχώς, θα έλεγα, ότι το πέπλο σιωπής που προσπαθείτε να εξασφαλίσετε σε διάφορα ΜΜΕ δεν είναι ικανό να τα σκεπάσει.

Λοιπόν, δεν ξέρουμε από πού να αρχίσουμε.

Εγώ δεν μπορώ παρά να κάνω αναφορά στο μεγάλο σκάνδαλο των ημερών, που ήταν το θέμα με τα voucher των ΚΕΚ. Κι αυτό δεν είναι μόνο σκάνδαλο επειδή προφανώς κάποιοι ήθελαν να εξυπηρετήσουν 5-6 επιχειρηματίες, που θα έκαναν όλη τη  δουλειά και θα έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος 35 εκατ., αλλά είναι στον πυρήνα της πρακτικής το πρόβλημα. Ταπεινώσατε χιλιάδες επιστήμονες, ελεύθερους επαγγελματίες, όλους αυτούς που τους είχατε κάνει σημαία προεκλογικά, η μεσαία τάξη είναι αυτή, σε μια εξευτελιστική διαδικασία να παίρνουν ένα εξακοσάρι μέσα από ψευτο-τηλεκατάρτιση, μαθαίνοντας πώς να ανοίγουν τον υπολογιστή τους οι μηχανικοί και πώς να φτιάνουν φάκελο οι νομικοί. Ενώ την ίδια στιγμή μπορούσατε να δώσετε αυτά τα χρήματα –και το ξέρατε πάρα πολύ καλά ότι μπορούσατε να τα δώσετε- απευθείας. Διότι, υπάρχει αυτή τη στιγμή –το γνωρίζετε όλοι- η δυνατότητα αναπροσανατολισμού των προγραμμάτων ΕΣΠΑ και γνωρίζατε πάρα πολύ καλά ότι αυτά τα χρήματα μπορούσαν να δοθούν απευθείας.  Δεν το γνωρίζατε;

Δεν ήρθατε να μου απαντήσετε στην ερώτηση που σας έκανα.  Επιλέγετε βεβαίως το έδαφος της αντιπαράθεσης. Δικαίωμά σας. Ο λαός κρίνει όμως. Αλλά μιας και ήρθατε σήμερα και είμαστε εδώ, δώστε μου μια απάντηση.

Διότι ο κ. Γεραπετρίτης που ήρθε ως αντ’  αυτού να μου απαντήσει είπε ότι αυτό το έγγραφο που κατέθεσα προχθές, που αποδείκνυε ότι γνωρίζατε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι μπορούσατε αυτά τα χρήματα να τα δώσετε απευθείας στους δικαιούχους και όχι μέσω ψευτο-προγραμμάτων, μου είπε ότι ήταν ένα έγγραφο προγενέστερο των δραστηριοτήτων σας.

Κι εγώ σήμερα θέλω να καταθέσω στα πρακτικά την επιστολή που έστειλε η επίτροπος, η κ. Φερέιρα, στον κ. Βρούτση με ημερομηνία 18 Μαρτίου, που τον ενημέρωνε ότι μπορούσε να το κάνει το πρόγραμμα κανονικότατα χωρίς τη μεσολάβηση κατάρτισης. Απευθείας στους δικαιούχους. Αλλά αυτός επέλεξε κάτι άλλο.

Και το ερώτημα που απηύθυνα στον κ. Βρούτση ήταν: Αυτό το έκανε μόνος του ή σε συνεργασία μαζί σας; Και δεν έχει απαντήσει.

Αυτή η σιωπή, κατά την άποψή μου, είναι μια ύποπτη σιωπή που σας εκθέτει. Και, εν πάση περιπτώσει, είναι κάτι πολύ απλό, πείτε σήμερα εδώ: είχατε γνώση εσείς επ’ αυτού ή δεν είχατε; Και, εν πάση περιπτώσει, αν δεν είχατε και το έκανε όλα μόνος του, γιατί τον κρατάτε στη θέση του;

Γιατί ο κ. Βρούτσης μετά από αυτό, μετά από αυτή την εξευτελιστική διαδικασία στην οποία  υπέβαλε εκατοντάδες χιλιάδες επιστήμονες, και μετά από τις αποκαλύψεις μάλιστα, που έχουν προφανώς μια οσμή σκανδάλου, είναι στη θέση του; Ποιο είναι το μήνυμα που δίνετε στους άλλους υπουργούς; Εντάξει, δεν τρέχει τίποτα να κάνουμε και καμιά δουλίτσα;

Οφείλετε απαντήσεις σήμερα. Διότι αυτή η σκιά, όσο τον κρατάτε, είναι μια σκιά που θα σας ακολουθεί.

Και βεβαίως, όπως έλεγα, υπάρχουν και άλλα θέματα. Δεν ξέρει κανείς από πού να ξεκινήσει, πού να σταματήσει…

Υπάρχουν απευθείας αναθέσεις από το υπουργείο Παιδείας, από το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής.

Υπάρχουν «φιλικές» εταιρείες που ξαφνικά άλλαξαν αντικείμενο και άρχισαν να παίρνουν αναθέσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για απολυμάνσεις στις φυλακές, ενώ είχαν άλλο αντικείμενο τρεις μέρες πριν!

Υπάρχει κακοδιαχείριση. Υπάρχουν επιχειρήσεις που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια και τρεις μέρες μετά παίρνουν αναθέσεις. Υπάρχουν όλα αυτά.

Όμως, ακούστε κάτι, η κοινωνία δεν είναι τυφλή. Η κοινωνία τα βλέπει αυτά. Και δεν σας έχει δοθεί, δεν έχει δοθεί από κανέναν, και σίγουρα όχι από μας, λευκή επιταγή.

Αντί να αξιολογήσετε ως θετική τη στάση όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης που βάλαμε πλάτη για να αντιμετωπιστεί η πανδημία, βάλαμε ως προτεραιότητα την ανθρώπινη ζωή, δεν κάναμε σημαία λάθη και παραλείψεις, έρχεστε εδώ και εμφανίζεστε ως αυτός ο οποίος δεν έχει κανένα λόγο να λογοδοτήσει, να μιλήσει, να δώσει απαντήσεις.

Κοιτάξτε -κλείνω με αυτό. Για μας η κρίση είναι πράγματι ευκαιρία. Αλλά είναι ευκαιρία όχι για να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε κέρδη και ζημιές σε μια αντιπαράθεση πολιτικών σκοπιμοτήτων, όχι για προσωπικές και μικροκομματικές επιδιώξεις, όχι, όπως κάνετε εσείς, που ζείτε τον μύθο του στρατηλάτη ή του Μωυσή, όπως σας χαρακτήρισε φιλικό σας μέσο, ούτε βεβαίως είναι ευκαιρία για δουλειές, για συρρίκνωση της δημοκρατίας, της λογοδοσίας, της κοινοβουλευτικής διαδικασίας.

Αλλά είναι ευκαιρία, πρώτα πρώτα, να σταθούμε μπροστά σε κάθε πολίτη που δοκιμάζεται, σε κάθε οικογένεια που βλέπει με φόβο το μέλλον, και να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί  τη δοκιμασία της πανδημίας. Να μην αφήσουμε κανέναν μόνο του στη δύσκολη αυτή μάχη.

Είναι ευκαιρία να αλλάξουμε προτεραιότητες, και πρακτικές. Να αλλάξουμε αντιλήψεις.

Να έρθει η κοινωνική πλειοψηφία που έχει ανάγκες στο προσκήνιο.

Είναι ευκαιρία να γυρίσουμε την πλάτη στις πολιτικές απαξίωσης του δημόσιου χώρου, στις λογικές αποθέωσης των νόμων της αγοράς, ακόμα και σε ευαίσθητους τομείς, όπως η Υγεία, η Παιδεία, το Περιβάλλον.

Είναι ευκαιρία να ενισχύσουμε τους δεσμούς αλληλεγγύης και συμπόρευσης μεταξύ των κοινωνικών ομάδων.

Είναι ευκαιρία, τέλος, να προωθήσουμε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.

Διότι η κρίση αυτό μας διδάσκει, ότι χρειαζόμαστε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο στην Ευρώπη και στην Ελλάδα για να πάμε μπροστά.

Ένα κοινωνικό συμβόλαιο που στο προοίμιο του θα γράφει τα μέτρα εξόδου από τη νέα κρίση, με γνώμονα τη δίκαιη ανάπτυξη και τα συμφέροντα των πολλών.

Και από κεφάλαιο σε κεφάλαιο θα περιγράφει την πορεία της χώρας προς ένα δίκαιο, δημοκρατικό αύριο, με τον άνθρωπο και τις ανάγκες του στο επίκεντρο.

Και ακριβώς γι’ αυτό θα κάνουμε, εμείς τουλάχιστον, ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις αυτό το νέο κοινωνικό συμβόλαιο να γίνει προγραμματική δέσμευση μιας προοδευτικής κυβέρνησης που έχει ανάγκη ο τόπος. Που θα βασίζεται σε μια ευρεία δημοκρατική και προοδευτική συμπαράταξη. Και που θα αναλάβει να βγάλει ξανά το καράβι από τα βράχια, από τα ταραγμένα νερά της ύφεσης και της κοινωνικής αδικίας, που εσείς για μια ακόμη φορά, η συντηρητική παράταξη, με την πολιτική σας έχετε οδηγήσει.

Σας ευχαριστώ.

Πόσο χρήσιμη ήταν αυτή η ανάρτηση;

Κάντε κλικ σε ένα αστέρι για να το αξιολογήσετε!

Μέση βαθμολογία 0 / 5. Πλήθος ψήφων 0

Δεν υπάρχουν ψήφοι μέχρι τώρα! Γίνετε ο πρώτος που θα αξιολογήσει αυτήν την ανάρτηση.

About energinews

Ο Μανόλης Παπαδάκης γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1988 στο νησί της Κρήτης όπου ζει μέχρι και σήμερα. τελείωσε το λύκειο (ΤΕΕ) ηλεκτρολόγος αλλά παράλληλα ασχολήθηκε και με την μουσική και ιδιαίτερα με την παράδοση της Κρήτης. Επίσης ήταν για 6 χρόνια ηχολήπτης παραγωγός του ράδιο Βερενίκη 89.5 και από της 25 Απριλίου του 2019 είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο ράδιο Λασίθι 92.3 και είναι ιδιοκτήτης της ενημερωτικής ιστοσελίδας www.energinews.gr

View all posts by energinews

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *